Als wij niet naar Frankrijk kunnen…

Als wij niet naar Frankrijk kunnen…

18-05-2020 Uit Door Laura Schoenmakers
Leestijd: 4 minuten

… dan komt Frankrijk maar naar ons. En wel in de vorm van hartige galettes. We aten dit gerecht voor het eerst toen we een roadtrip maakten langs de Loire. Twee weken lang zon, lekker eten, goed gezelschap. Eventjes verdween de werkelijkheid van de corona-lockdown in 2020 en waren we weer in la douce Frankrijk in 2018.

Begin juli 2018 pakten Kris en ik de tent in ons geliefde Altootje en reden naar Orléans, naar het weelderige landschap van de Loire. Ik wilde vooral veel kastelen bekijken. Dat is gelukt. Daarnaast laat ik me graag verrassen op vakantie. Door het moment, het weer, de omstandigheden, de omgeving, de mensen. Iedere vakantie heeft wel een verrassing en tijdens onze kampeer-roadtrip langs de Loire was het Tours.

Een reuzenrad in het Franse stadje Tours
Een reuzenrad met zomerse lucht in het Franse stadje Tours. / Eigen foto
Glas-in-lood-raam van de kathedraal in Tours
Glas-in-lood-raam van de kathedraal in Tours / Eigen foto

Dwars door het centrum van het stadje stromen de rivieren Cher en Loire. Tours heeft pleinen met terrassen, omringd door vakwerkhuizen en mooie middeleeuwse gebouwen. We slenterden op een zonnige zondag – what’s in a name? – door Tours, bewonderden de kathedraal van binnen en ontdekten een beach bar zonder strand aan de kade bij de Loire. Een jongen speelde gitaar, er werd gezongen en gedanst. Dit was het goede leven.

Relaxen aan de Loire op zondagmiddag. / Eigen foto
Zomaar een kerkje in Tours
Een kerk in Tours. / Eigen foto
Vakwerkhuizen op een plein in Tours
Vakwerkhuizen op een gezellig plein in Tours. / Eigen foto

Plan was om uit te gaan eten. De rest van de vakantie hadden we braaf gekookt op ons gasstelletje bij de tent. Vandaag mochten we los van onszelf. Alleen hadden we er even geen rekening mee gehouden dat alle restaurants in Frankrijk op zondag gesloten zijn. We zaten net buiten het hoogseizoen, dus alle leuke tentjes waren dicht. Kleine tegenslag. Op Yelp vond Kris een crêperie. Die zou om 19.00 uur open gaan. Het zag er wel geinig uit. We hoefden alleen nog maar wat door Tours te slenteren om de tijd te doden.

Klokslag zeven uur stonden we bij het restaurantje. Mamie Bigoude heette het – spreek uit: memie bigoed, een beetje zoals Johnny Begood. We waren de eersten. Stomme Nederlandse toeristen met honger.

‘Zullen we dan maar?’ zei ik.
‘Ja, laten we het maar doen.’
We zouden er absoluut geen spijt van krijgen.

Bij de eerste stap bleek al, dit was andere koek. Geen knusse houten tafels met rood-wit geblokte kleedjes en dito gordijntjes voor de ramen. Dit was geen gewoon pannenkoekrestaurant, het was een experience.

Mamie Bigoude is een color clash van pastel en neon, decoratieve tierelantijntjes, gekleurde fotolijstjes en behangetjes met printjes. Het pand bestond uit een aaneenschakeling van ruimtes, die ingericht waren als woonkamer, zitkamer, badkamer en tuin. Het was een kakofonie. Maar wat een coole kakofonie!

Hier proefden we onze allereerste galettes ooit. Met hartige vulling. Dat zag er zo uit.

Franse galettes met hartige vulling bij Mamie Bigoude
Franse galettes met hartige vulling, mmm.. / Eigen foto

Geïnspireerd door deze experience sloeg Kris afgelopen weekend zelf aan het bakken. Op deze website vond hij een recept voor Bretonse hartige galettes, het klonk simpel genoeg. Een uurtje later had hij vijf flinterdunne galettes op tafel. Twee ervan gevuld. Eén met prei, ham en crème fraîche, de ander met spinazie, gerookte zalm en champignons. Dat zag er zó uit.

Zelfgemaakte Franse galettes met hartige vulling
En zo zagen onze eigen galettes eruit. / Eigen foto

Helaas bleven onze galettes niet zo mooi dicht zitten als die van Mamie Bigoude. 🙂 Deze wilde met een beetje hulp van Kris wel op de foto. Zo waren ze dus bedoeld.

Zelfgemaakte Franse galettes met hartige vulling
Ze bleven alleen niet zo goed dicht zitten. / eigen foto

Gelukkig was de smaak er niet minder om. We voelden ons weer even net als op die vakantie in Tours, waar we met verhitte wangen aanschoven voor een Franse crêpe en een Bretonse galette geserveerd kregen. Boven onze hoofden pronkten geborduurde schilderijtjes en onze smaakpapillen schreeuwden olé toen we een eerste hap van onze galettes namen. Hoe heerlijk.

Even een half uurtje geen lockdown, even gewoon vrijheid. En dat aan je eigen eettafel. Zo simpel kan het zijn.

Laura Schoenmakers