Categorieën
Columns Schrijver

Auditie

Nu moet het gebeuren! De gedachte spoort mijn paniek aan. Wat ik aan het doen ben? Geen idee! Een auditie, sollicitatie of presentatie? Als ik moet presteren gaat er een knop om. Ik ben mijn eigen grote verliezer. Ik kan me nog zo goed voorbereiden, op het moment suprème verander ik in een slaaf van mijn emoties. En ik haat het. Tot in m’n tenen. Het is die controle die ik juist niet wil verliezen.

Afgelopen week deed ik auditie om lid te mogen worden van een klassiek koor. Nu zing ik al mijn hele leven, speel een klein beetje piano en ben zo veel met muziek bezig dat het bijna ongezond is. Ik had me voorbereid, me ingebeeld hoe het zou voelen, met al die ogen op me gericht. En toch kreeg ik het niet voor elkaar. Net als in groep 8.

Het is warm vandaag. Net als alle dagen. Want ik woon in Oman en maak hier mijn Cito-toets. We zijn hier maanden op voorbereid en ik voel de druk als de Arabische warmte op mijn lichaam drukken. Hier hangt alles vanaf! Papa, mama, ikzelf: we hebben torenhoge verwachtingen van mijn score. En ik zweet ondertussen peentjes. De eerste rekenvraag. Ik weet het niet. Ik gok maar wat, ik doe maar wat. Want ik weet zeker dat ik nooit op tijd klaar zal zijn, dus ik moet snel door. Geen tijd voor concentratie. De taalvragen gaan juist wel top. Zodra ik de toets heb ingeleverd ben ik zo blij. Nu ben ik ervan af.

Een tijd later komen de scores binnen. Ik weet zeker dat ik het heb verprutst, dus ik durf niet te kijken. Zie om me heen al mijn klasgenoten blij hun scores roepen. Maar het is toch geen wedstrijd? Ik durf niet. Het valt vast tegen. Voorzichtig maak ik mijn envelop open. Even een spoortje hoop. Wie weet zit er niks in, zijn ze me vergeten. Helaas. Met trillende vingers haal ik het blaadje uit de envelop. Direct naar de scoretabel. 546. De moed zakt me in de schoenen. Niet goed genoeg. Geen 100%. Het advies: havo. Zie je wel, verprutst.

2018. Enschede. Adem in, adem uit. Niet emotioneel worden. Helemaal niet huilen, want daar kom je niet verder mee. Mijn auditie ging ongeveer net als al mijn andere prestatiemomenten: erbarmelijk afschuwelijk slecht. Kan ik nog meer superlatieven verzinnen? Nee, eigenlijk niet. Ik weet eigenlijk zeker dat ze me niet zullen aannemen. Het duurt te lang voor ik terug mag komen. Alles in me ruist, bubbelt, bruist. Het duurt… ik word geroepen. Zal ik mijn spullen oppakken, wegrennen, nooit meer terugkomen? Het was te slecht, te gênant voor woorden. Maar voor ik weet wat ik doe sta ik alweer in de ruimte waar ik auditie heb gedaan.

‘Hoe vond je het gaan?’ Die klote-vraag die alle hoop de grond in stompt. ‘Afschuwelijk slecht.’ Ik voelde me gewoon precies als 20 jaar geleden, toen ik als onzekere groep 8-scholier een toets moest maken die mijn hele toekomst zou bepalen. En dit gaat alleen maar om iets wat ik vreselijk leuk vind, niet eens om mijn toekomst. En zoals met veel in het leven was er goed en slecht nieuws. En dat is prima, eigenlijk. Zo heb ik nog wat te verbeteren. En er is genoeg potentieel voor een nieuw avontuur. Een avontuur dat ik dapper en met opgeheven hoofd tegemoet zal treden. Als koorzanger.

Laura Schoenmakers

Door Laura Schoenmakers

Laura Schoenmakers is gefascineerd door verhalen. Op deze site schrijft ze blogs, essays, columns en recenseert boeken en theatervoorstellingen. Als online copywriter werkt ze voor haar freelance onderneming Content & Stories. Ook adviseert ze over online content, websites en storytelling voor ondernemers. Daarnaast volgt ze een opleiding tot theaterregisseur. In haar vrije tijd doet ze aan acteren, zingen, lezen, sporten en wandelen in de natuur.