Categorieën
Boeken Recensent

Bookreview De verloren brief

Een antiek boek, een romance, een familiegeschiedenis, volop beschrijvingen van Rome en een verborgen brief. Het zijn de ingrediënten van De verloren brief van Cristina Caboni. Ik las het boek en vertel je hier wat ik ervan vond.

Het verhaal

Onze hoofdpersoon is Sofia Bauer, 32, getrouwd (nog wel) en woonachtig in Rome. Ze is niet gelukkig met haar leven, heeft haar baan en haar boekenpassie opgegeven voor haar man. Maar van hem ontvangt ze nauwelijks liefde. Een explosieve cocktail dus. Sofia vlucht regelmatig naar het appartement van haar grootouders in Rome, om even alleen te zijn. Daar in de buurt zit een piepklein boekwinkeltje. Ze loopt er op een dag binnen en vindt er een boek van Christian Fohr. Het is een van haar favoriete boeken aller tijden en ze wil het antieke werk kopen. De boekhandelaar geeft het haar ten slotte cadeau. Eenmaal thuis gaat Sofia het boek restaureren en ontdekt een brief in het omslag. Het blijkt een brief van Clarice von Harmel, uit de negentiende eeuw.

Gefascineerd probeert Sofia het verhaal van Clarice te achterhalen. Daarbij krijgt ze hulp van schriftexpert Tomaso, die ook nog eens een love interest blijkt te zijn. Maar goed dat Sofia weg wilde bij haar man…

Er volgt een reis door Rome, München en Wenen waarbij Sofia en Tomaso op jacht gaan naar de antieke trilogie van Fohr.

De verloren brief van Cristina Caboni
De verloren brief van Cristina Caboni

Wat ik ervan vond

In mijn leeslog van vorige week vroeg ik me af in hoeverre dit boek chicklit zou zijn. Ik kan wel zeggen dat het wat aanknopingspunten had voor een sappige romance, maar die beloften werden niet echt ingelost. Natuurlijk krijgen Sofia en Tomaso elkaar. Maar het verhaal van Clarice en het mysterie van het boek van Fohr namen een grotere rol in. Godzijdank zou ik haast zeggen.

Uiteindelijk heb ik De verloren brief met plezier gelezen. Dat was vooral te danken aan de liefde voor boeken die eruit sprak en de sprankelende omschrijvingen van Rome.

De personages bleven voor mij erg vaag, plat en oppervlakkig. Sofia is bijvoorbeeld doodsbang om een relatie met Tomaso aan te knopen. Maar waarom? Wat zijn haar drijfveren? Alleen de liefde voor boeken voldoet voor mij niet. Ik houd ook immens van boeken. Maar vooral omdat ze je meenemen naar een andere wereld, echte eye-openers kunnen zijn en je een spiegel voorhouden. Dat is mijn persoonlijke motivatie, die veel meer zegt over mij dan mijn liefde voor boeken. Verder vind ik het lastig te geloven dat Sofia steeds wegvlucht van alles wat te moeilijk wordt. Dat komt vooral omdat ze voor mij geen geloofwaardig personage wordt.

Tomaso moet daarentegen een soort mysterieuze bouquetreeks-man voorstellen, maar spettert voor mij niet van de pagina. Zijn zogenaamde talent om mensen te kunnen lezen en in hun ziel te kijken – lachwekkend. Zoiets bestaat m.i. helemaal niet. En ik ben gek op fantasy, magisch-realisme en sprookjes. Maar daar worden dit soort dingen altijd met een bepaalde vanzelfsprekendheid gebracht. En in De verloren brief wordt juist dit gegeven niet goed uitgewerkt. Plus: Caboni lijkt er te vaak op te leunen, waardoor dialogen ineens stoppen ‘omdat Tomaso toch al weet wat er in Sofia omgaat’. Een beetje een red herring, mensen.

Samenvattend: een meeslepend mysterie, een ode aan boeken en de boekbinderskunst. Teleurstellende personages met oppervlakkige karakters en geen interessante ontwikkeling. Als romantisch verhaal scoort De verloren brief wel goed.

Laura Schoenmakers

Door Laura Schoenmakers

Laura Schoenmakers is gefascineerd door verhalen. Op deze site schrijft ze blogs, essays, columns en recenseert ze boeken en theatervoorstellingen. Als online copywriter werkt ze voor haar freelance onderneming Content & Stories. Ook adviseert ze over online content, websites en storytelling voor ondernemers. Daarnaast volgt ze een opleiding tot theaterregisseur. In haar vrije tijd doet ze aan acteren, zingen, lezen, sporten en wandelen in de natuur.