Comfort zone

Comfort zone

06-11-2018 Uit Door Laura Schoenmakers

In je comfort zone is het goed zitten. Of liggen. Net wat jij wil. Het is er warm, comfortabel, veilig. Hier weet je precies hoe alles gaat. Alles gaat z’n gangetje, precies zoals jij wil. Je weet tot in de details wat je kunt verwachten. Buiten je comfort zone is het gevaarlijk. Daar is dreiging. Angst. Krijsende nachtmerries. Waarom zou je dan uit je comfort zone komen? Geen enkel weldenkend mens zou dat doen. Maar toch moet het zo nu en dan…

Hoe komt het toch dat wij mensen pas groeien zodra we uitdagingen tegen komen? In een voorspelbaar, sleurrijk leven schuilt stilstand. Want hoe fijn het ook is in je comfort zone, het is er ook wel een beetje saai. En voorspelbaar. Enerzijds houden we zielsveel van patronen. We vullen ons leven graag in volgens regelmaat en routine. Precies zoals in je comfort zone! Maar onze hersenen gaan zich dan wel heel snel vervelen. Er is geen ontwikkeling, dus daar verlangen we dan naar.

Ik zat zelf ook lekker in m’n comfort zone. Ik schreef wat tekstjes per week, las boeken en ging sporten. Totdat ik me inschreef voor een parttime regisseursopleiding. Bij de tweede les werd ik al hard uit mijn comfort zone gerukt. We moesten opdrachten spelen met emoties. Nu kan ik je vertellen dat dat best heftig is als je net je grootste inspiratiebron en voorbeeld hebt verloren. Ook was ik vooral erg onder de indruk van de andere spelers. Kortom, mijn opdrachten gingen niet zoals ik had gewild. Eigenlijk vind ik dit soort opdrachten beangstigend. Je wordt bekeken, beoordeeld, door de mangel gehaald. Dat is precies wat ik graag wil voorkomen. Maar nóg liever wil ik op het toneel verhalen vertellen. Daarom stap ik sindsdien elke les opnieuw uit mijn comfort zone.

Buiten je comfort zone is niets voorspelbaar. Het gaat altijd anders dan je denkt. Daarom is het er zo eng. Je weet niet wat je voor je neus krijgt. Je kunt je niet voorbereiden. Het grote boze Onbekende (GBO) ligt in een hinderlaag te wachten. Daar krijgen we al rillingen van als we eraan denken. Maar als je het GBO nooit tegenkomt, zul je altijd in voorspelbaarheid blijven hangen. Dan was ik nu nog steeds tekstjes aan het schrijven, boeken aan het lezen en rondjes aan het rennen. In plaats daarvan stap ik uit mijn comfort zone. Steeds weer.

Zo ging ik afgelopen week voor het eerst alleen in een restaurant eten. “Heeft u een tafeltje voor 1?” Tja, hoe vraag je dat eigenlijk? Ik voelde me onnozel. Vooral omdat er verder nauwelijks iemand in het restaurant zat. Verderop zaten twee dames. Een ervan keek steeds sluiks naar me. Ik kon haast raden wat ze dacht. Waarom zit je in je eentje in een restaurant?Ik zal wel een gevoel van ongemak hebben uitgestraald. Alles is deeerste keer pijnlijk. Je voelt je veel meer bekeken dan feitelijk het geval is. De eerste stap buiten je comfort zone is lastig. Het is net of je in het drijfzand gaat staan. Je verliest je evenwicht, zakt weg. Maar nee… je houdt je toch staande. Langzaam neem je een volgende stap, die een stuk steviger staat. En de stap erna is nóg sterker. Zo wordt je steeds zelfverzekerder, ook als je buiten je comfort zone loopt.

Buiten je comfort zone liggen de uitdagingen. Die uitdagingen zorgen dat je leert, dat je groeit als mens. Voor mij is het een uitdaging dat ik bekeken word tijdens de theaterlessen. Ik vrees de mening van anderen. Ik ben als de dood voor afwijzing. Daarom moet ik mezelf laten zien. Daarom moet ik die emoties spelen. Ook vind ik het heel eng om in mijn eentje iets te doen, zoals eten in een restaurant. Nu heb ik het een keer gedaan. Ik heb die eerste stap gezet, in het drijfzand. Maar ik heb het wél gedaan. Terwijl ik het eigenlijk doodeng vind. Door mijn angst in de ogen te kijken, ga ik mijn uitdagingen aan. Zo groei ik. En voel ik me steeds iets comfortabeler. Zelfs buiten mijn comfort zone.

Foto van Pixabay via Pexels.

Laura Schoenmakers