Categorieën
Columns Schrijver

De Sjaak

Damn. Ik ben de afgelopen maand helemaal verslingerd geraakt aan Stranger Things. Ieder vrij uurtje kruip ik op de bank met een kop thee en zet Netflix aan. Deze Amerikaanse serie is zó spannend! Van te voren had ik mijn twijfels. Bang dat het te veel horror zou zijn. Inmiddels zit ik in seizoen 2, op tweederde van de serie. Loslaten is moeilijk, net als verder gaan met mijn gewone leven. Ik moet steeds denken aan die tieners die vechten tegen monsters uit een andere dimensie. Stranger Things zit gewoon steengoed in elkaar. Met één uitzondering: waarom moet de kat altijd dood?

In spannende series, thrillers en boeken zijn ze altijd de Sjaak. Katten. Stephen King vermoordde al katten in Pet Sematary (een kat met de originele naam Winston Churchill) en een aantal jaar geleden las ik nog een Scandinavische thriller waarin een kat geroosterd werd onder de motorkap, tijdens een urenlange autorit. Brrr.

Ook in Stranger Things wordt de kattenliefhebber niet gespaard. Hoewel ik vlak voor het overdonderende nieuws al een aanwijzing kreeg. De moeder van Dustin roept haar kat, Mews, en we zien haar brokjes in een voerbakje gooien. Er verschijnt echter geen Mews. Dat belooft al weinig goeds… Even later zien we hoe Dustin een bloedspoor volgt in zijn slaapkamer, dwars over de rugleuning van een fauteuil, en achter de stoel een babymonster aantreft met zijn snuit in de flanken van de rode kat. Ieuw.

Lieve schrijvers en scenarioschrijvers, moet dit nu? Waarom moeten in jullie verhalen de katten nu altijd het loodje leggen? Is een leguaan niet een keer leuk? Of Flappie het konijn? Nee, blijkbaar worden wij mensen meer geraakt door een dode kat dan door een dode leguaan. Het gros van de mensen houdt van katten. Zie het enorme aantal geinige kattenfilmpjes op YouTube. Shockeren met een dode kat. Blijkbaar hebben we dat nodig. En oké, ik geef toe, het voert de spanning wel op.

Ik vrees dat nog heel wat dode katten zal moeten verdragen. Hopelijk alleen in series, films en boeken en niet in real-life. Arwen, Cosmo, Sesam, ik kan jullie niet missen. Jullie warme, zachte lijfjes met dat inwendige tevredenheidsmotortje. Jullie vreemde gevoel voor humor (midden in de nacht de lades van de kast openmaken). Jullie gezelschap (vooral als ik wil werken en jullie willen knuffelen). Hopelijk duurt het nog heel lang voordat jullie een keer de Sjaak zijn. Gelukkig zijn de monsters in onze dimensie al lang geleden uitgestorven.

Laura Schoenmakers

Door Laura Schoenmakers

Laura Schoenmakers is gefascineerd door verhalen. Op deze site schrijft ze blogs, essays, columns en recenseert boeken en theatervoorstellingen. Als online copywriter werkt ze voor haar freelance onderneming Content & Stories. Ook adviseert ze over online content, websites en storytelling voor ondernemers. Daarnaast volgt ze een opleiding tot theaterregisseur. In haar vrije tijd doet ze aan acteren, zingen, lezen, sporten en wandelen in de natuur.