Fotoshoot toen en nu

Fotoshoot toen en nu

30-06-2021 Uit Door Laura Schoenmakers
Leestijd: 5 minuten

Universele wijsheid: wie veel afvalt, vindt het leuk om before-and-after foto’s te maken. Een universele wijsheid die in elk geval geldt voor mij. 🙂 Twee jaar geleden maakte ik foto’s voor mijn boekblog op deze website. Dit jaar besloot ik dat die foto’s toe waren aan een update. Toen ik de foto’s bekeek, zag ik de verschillen pas goed. Daarom bij deze een lekker ego-strelende blogpost met de boeken fotoshoot toen en nu. Speciaal voor iedereen die nieuwsgierig is.

Boeken lezen

De mensen die mij een beetje kennen weten dat ik idolaat ben van boeken. Het eerste wat ik mijn tas stop als ik ergens naartoe ga is een boek of e-reader. Ik heb altijd heel veel gelezen en lees ook nu nog veel verschillende soorten genres door elkaar.

Toen ik een jaar of twintig was las ik veel Scandinavische thrillers en misdaadromans. In mijn kast staat nog een hele rij Henning Mankells uit die tijd, een paar van de spannende boeken die de moeite van het bewaren waard waren. Verder las ik toen Lars Kepler, Stieg Larson, Hjorth Rosenfeldt, Camilla Lackberg. Maar na een tijdje ken je het trucje wel. Dan zat ik twintig bladzijdes in het verhaal en wist ik precies hoe het verder ging en wat er zou gaan gebeuren. In die tijd las ik ook graag chicklit. Van o.a. Jill Mansell, Katie Fforde en Sophie Kinsella. Dat romantische kende ik na een boek of twintig ook wel.

Fantasy daarentegen vond ik tof toen ik acht was, toen ik veertien was, toen ik vierentwintig was en toen ik zesendertig was. Boeken die zich afspelen in een andere wereld, waar je verbeelding aan het werk moet, waar je naar hartelust kunt fantaseren. Van die boeken heb ik een kast vol. En die boeken staan hier dus nu vooral op de foto. Harry Potter. Tolkien. Erin Morgenstern. Murakami.

PS: Inmiddels lees ik ook graag boeken die zich in een ander land afspelen. Dat is begonnen toen ik met het project ‘In 80 boeken de wereld rond’ begon. Ik ben er nog niet helemaal geloof ik, hoewel het al een tijdje geleden is dat ik het heb gecheckt.

90 – 73 = 17 kilo eraf

Hoe ziet dat er nu uit, 17 kilo minder gewicht? Nou, ongeveer zo. De rechterfoto is genomen met het theaterlichtfilter, dus we spelen een beetje vals, maar soms mag dat.

Voel ik me gelukkiger nu? Ja.

Ben ik fitter nu? Ja.

Ben ik gezonder nu? Ja.

Benieuwd hoe ik die 17 kilo eraf heb gekregen? Ik post er binnenkort een uitgebreid blog over. Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief, dan krijg je vanzelf een mailtje wanneer ik hem heb gepubliceerd. Aanmelden voor de nieuwsbrief doe je o.a. op deze pagina.

Van Order naar Prisoner

Twee jaar gelezen las ik geanimeerd en onderuitgezakt in Harry Potter & The Order of the Phoenix. Dit keer pakte ik mijn favoriete HP-boek uit de kast: The Prisoner of Azkaban. Waarom die? 1) Sirius Black. 2) Sirius Black. 3) Sirius Black. Ben ik fan van Sirius Black? Nee joh, dat lijkt alleen maar zo. Daarnaast ben ik in die twee jaar tijd 1) gespierder geworden, 2) bewuster van mijn lijf als instrument en 3) een enthousiast hobbytuinier geworden, waarover in een latere blogpost meer. Psst, heb je je nu al aangemeld voor de nieuwsbrief? Het kan hier.

Crazy for books

Gek op boeken, gek doen – het is maar een klein stapje. Na de Aardbeving is het tijd voor hysterisch enthousiasme voor het leven. En dit is hoe ik me van binnen voel als ik lees over Sirius Black. Hou ik van dat personage? Ja! Oh, ja!

Voor de argusogen onder jullie: ik draag mijn trouwring aan mijn linkermiddelvinger. Waarom? Links is de hand die het dichtst bij het hart ligt. Oh, waarom de middelvinger bedoel je? Nou, als je 17 kilo afvalt, worden je vingers ook smaller, waardoor je trouwring ook ineens niet meer past. 😉

De aardbeving die mijn leven voorgoed veranderde

Zo veel verschillen als er zijn tussen de verschillende versies van mijzelf, zo veel overeenkomsten zitten er in de gefotografeerde boeken. Een belangrijk boek voor mij is After the Quake of Na de Aardbeving van Haruki Murakami. In 2019 had ik de Nederlandse vertaling in mijn hand, in 2021 las ik de Engelse versie.

De verhalenbundel After the Quake was het allereerste cadeau dat ik van mijn man kreeg, toen nog ‘een vriend van koor’. Het is een dun boekje, het telt amper 150 pagina’s. Hij gaf het aan mij voor mijn vierentwintigste verjaardag. Twee dagen later was het ‘aan’. Ik woonde toen nog in de Wesselerbrink in Enschede, huurde antikraak van de woningcorporatie. Mijn appartementje had een grote woonkamer, dus ik vond het leuk om veel mensen uit te nodigen voor mijn feestje. Ik ben gek op feestjes, maar geef ze veel te weinig. Al bijna acht jaar schaam ik me voor de onaffe en rommelige staat van mijn huidige huis, waardoor ik nooit iemand uit durf te nodigen. Als het weer mag, is het dus ook afgelopen met die schaamte.

De reden dat die vriend van koor (die nu mijn man is) mij die verhalenbundel gaf, was omdat we een paar weken ervoor geanimeerd aan de praat geraakt waren over Murakami. Ik kende hem niet. Ik was sowieso een beetje in een bubbeltje aan het leven, durfde niet zo veel. Ik durfde niet eens naar de platenzaak in de stad, ik kocht mijn cd’s bij de Free Record Shop, omdat ik dat kende. Bizar toch? In elk geval vertelde die vriend over een verhaal over een kikker in Tokyo die de stad gaat redden. Het klonk vaag en ik vergat het weer omdat ik druk was met afstuderen voor mijn hbo-opleiding communicatie. Toen kreeg ik dat boekje. Ik heb het met liefde gelezen. Mijn man en ik zijn nu ruim twaalf jaar bij elkaar. En allebei groot fan van Murakami. Haast al zijn boeken staan in onze gedeelde kast.

De moraal van dit verhaal: sla je een boekengek aan de haak, geef dan een boek cadeau en je zit gebakken voor de rest van je leven.

Books and cats. Life is Good.

T.S. Elliot
Laura Schoenmakers