Genoeg

Genoeg

09-03-2020 Uit Door Laura Schoenmakers

Het is nog steeds een beetje uitproberen. Waar liggen mijn grenzen? Hoe veel prikkels kan ik aan voor ik te vol zit? Hoe ik mij voel na een drukke periode? Ik probeer de woorden te vinden in dit artikel.

Het is maandag 9 maart. Dit weekend ben ik constant in touw geweest. Manlief moest twee keer optreden met zijn koor, ik heb het concert bijgewoond in Vilsteren. Vrijdag heb ik al een compleet menu gemaakt voor het weekend. Dat is nodig, want ik neem mijn afvalproject heel serieus. Hoogtepunt was de lunchsalade van zaterdag.

Sinds vrijdag zit ik dus in een ren-ren-vlieg-vlieg modus. Zondag was het batterijtje eigenlijk al leeg. Ik wilde liever met een boek op de bank ploffen, met een spinnende kat op schoot. In plaats daarvan zat ik als een ingeblikt sardientje met drie koorleden op de achterbank van ons Koekblik. Op weg naar Vilsteren.

Vóór vrijdag ben ik steeds heel hard aan het werk geweest. Ik werk aan twee schrijfprojecten en die vragen aardig wat mentale inzet. Daarnaast werk ik aan een eigen regie. De laatste keer dat ik in einzelgänger-modus een beetje gelummeld heb was op vrijdag 14 maart.

Vandaag is het dus genoeg. Eigenlijk zou ik moeten schrijven, maar mijn hoofd is vol en leeg tegelijk. Inspiratie ontbreekt en ik voel nul drive om me te verdiepen in dorpjes op het Franse platteland. Het erge is dat ik wel wíl werken, maar dat het gewoon niet lukt. Alsof er een muur staat tussen mij en mijn energie. Wat ik ook probeer, ik kan er met geen mogelijkheid bij komen.

Als ik dit soort dingen opschrijf, voel ik me altijd een zeikerd. Ik blijf mezelf vergelijken met anderen: zij hebben een baan van 32 uur in de week, onderhouden een gezin en hebben ook nog een webwinkeltje ernaast. Maar ik heb duidelijk andere talenten… Welke dat zijn, weet ik niet precies, wie weet kom ik daar nog wel achter.

Voordat het zover is, wil ik mijn eigen energie terug. Hoe ik dat ga aanpakken weet ik ook nog niet precies. Een rondje hardlopen op de sportschool kan nog wel eens wonderen doen. Op tijd naar bed. Niet snoepen, hoewel ik ontzettend veel zin heb in comfort food. Hoe heerlijk om met een groot bord pasta carbonara op schoot Disney-films kijken. Maar daarmee zou de tweeëneenhalve kilo die ik inmiddels kwijt ben er zo weer aan zitten.

Vandaag is het gewoon even genoeg. De boog kan niet altijd gespannen zijn. Gewoon accepteren (het allermoeilijkste advies om op te volgen). Morgen komt het vast allemaal weer goed en heb ik weer zo veel inspiratie dat ik te weinig tijd heb om het allemaal op te schrijven.

Laura Schoenmakers