Categorieën
Columns Persoonlijk Schrijver

Held

Als kind kreeg ik op school wel eens een vriendenboekje in mijn handen geduwd. ‘Wil je in mijn vriendenboekje schrijven?’ Ja hoor, dat wilde ik wel. Eenmaal thuis begon het piekeren. Want wat moest je dan antwoorden op die vragen in dat boekje? Kleur ogen, kleur haar, broertjes/zusjes, dat ging allemaal nog wel. Maar wie was eigenlijk mijn idool? Ik had geen voorbeeld, geen rolmodel, dus ik schreef dan meestal maar Anky van Grunsven op. Dat had m’n vriendinnetje immers ook gedaan. Tegenwoordig zou ik het antwoord wel weten…

Ik vind dat ze in een vriendenboekje niet het woord ‘idool’ moeten gebruiken. ‘Held’ is een veel betere omschrijving. Ieder kind heeft wel een held. Of dat nu Superman, Mega Mindy of Rocky Balboa is, maakt niet eens uit. Wie wil je het allerliefste zijn? Daar heeft iedereen wel een antwoord op. Zo wilde ik toen het liefst Simba uit The Lion King zijn.

via GIPHY

Anno 2018 is Simba niet echt meer mijn held, trouwens. Want dat is ook een eigenschap van helden. Ze worden vervangen als je ouder wordt. Je interesses veranderen en daarmee ontdek je ook nieuwe helden. Maar sommige helden blijven. Soms wel jarenlang. Een van mijn jarenlange helden is Andrew Lloyd Webber, componist en musical-grootheid.

Mijn fascinatie met meneer Lloyd Webber begon op mijn vijftiende. Toen zat ik namelijk bij een musical in Londen, samen met mijn vader en broertje. Van te voren had ik er niet zo’n zin in. ‘Waar gaat het dan over? Is dat wel leuk?’ En of dat leuk was! De musical waar we naartoe gingen, was namelijk Cats. Ik keek mijn ogen uit, zat op het puntje van mijn stoel bij de acrobatenact van Mungojerrie en Rumpleteazer en zette m’n hart wijdopen voor de arme Grizabella. Toen de show op ongeveer tweederde was, dacht ik ineens: ‘Hier moet ik iets mee doen.’

Dat was het allereerste heldere moment dat ik zeker wist wat ik met mijn leven wilde. Het voelde als rust en energie op exact hetzelfde moment. Alleen wist ik toen helemaal niet dat dit zo’n sleutelmoment was. Maar meneer Lloyd Webber had er met zijn muziek en zijn ideeën een hoofdrol in gespeeld. Daarom heb ik altijd een plekje in mijn hart gehouden voor zijn muziek.

In de foyer kochten we een cd met highlights van de musical. Die heb ik grijsgedraaid. Volledig grijs. En toen ik alle teksten en muziek uit mijn hoofd kende, begon ik andere musicals te ontdekken. Dat ging via het – toen uiterst slome – internet. Natuurlijk kende ik Grease en The Sound of Music. Maar er was nog een hele grote wereld daarbuiten. Na school zocht ik de plaatselijke bieb alle cd’s van Andrew Lloyd Webber op. Ik ontdekte er Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat, Starlight Express, Jesus Christ Superstar, Evita, The Phantom of the Opera… Later vond ik The Woman in White en, nog weer later, Love Never Dies en School of Rock.

Ik houd enorm van het verhaal dat Lloyd Webber met zijn muziek vertelt. Hij diept emoties op die je recht in het hart raken. Heel veel van zijn musicals heb ik live gezien. Cats voert de lijst aan met vier voorstellingen. Twee keer zag ik de show in Londen, een keer in Nederland en een keer in België. Verder zag ik Starlight Express, The Phantom of the Opera en Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat. Dit najaar staat Evita op de planning.

Als theaterfanaat en groot liefhebber van het werk van Lloyd Webber moest ik natuurlijk zijn memoires lezen. Deze zijn in 2018 uitgekozen onder de titel Unmasked. Hoewel er niet echt een duidelijke lijn in zit en er af en toe veel anekdotes voorbij komen, smulde ik van ieder hoofdstuk. Ik leerde veel van het bedenken, opzetten, produceren en componeren van musicals. Wat een geweldig proces! Het zorgde er ook voor dat ik veel oude cd’s afstofte en beluisterde. Ik snap zijn muziek veel beter. Zo weet ik nu waarom de ouverture van Cats zo synthesizerig klinkt.

via GIPHY

Geef je me vandaag dus weer eens een vriendenboekje, dan weet ik gelijk wat ik in moet vullen. Bij ‘idool’ of ‘held’ vul ik in: Andrew Lloyd Webber. En nog minstens tien andere theatermakers, denk ik. En wat ik later wil worden? Theatermaker natuurlijk. Wie weet schrijf ik zelf nog wel eens een musical… In elk geval wil ik er ooit een regisseren. Je moet de lat niet al te hoog leggen voor jezelf.

Dank aan Pexels voor de uitgelichte foto bovenaan de pagina. 

Laura Schoenmakers

Door Laura Schoenmakers

Laura Schoenmakers is gefascineerd door verhalen. Op deze site schrijft ze blogs, essays, columns en recenseert ze boeken en theatervoorstellingen. Als online copywriter werkt ze voor haar freelance onderneming Content & Stories. Ook adviseert ze over online content, websites en storytelling voor ondernemers. Daarnaast volgt ze een opleiding tot theaterregisseur. In haar vrije tijd doet ze aan acteren, zingen, lezen, sporten en wandelen in de natuur.