Hokje

Hokje

05-03-2018 Uit Door Laura Schoenmakers
Leestijd: 3 minuten

Hier, kijk. Zie je dit? Ja, ik zie het. Wat is het dan? Een vierkantje. Neehee. Een rechthoek? Nee. Het is een hokje. Zie je wel? Vier hoeken, vier rechte lijnen. Geen deurtje. Je kan er alleen van bovenaf in. Een hokje. Goed, oké. Het is een hokje. Prima. Ik wil dat jij in dat hokje gaat zitten. Wat? Nee. Ik pas daar niet in. Dat hokje belemmert me. Dan kan ik niets meer. Dan ben ik beknot, gekortwiekt. Mezelf niet meer. En dat is dus precies wat ik wél wil!

Als mensen maken we graag hokjes. Dat is een vrouw, meisje, man, jongen. Een oude man, een jong meisje. Het helpt ons om chocola van de wereld te maken. En dat is prima. Maar waarom blijven we mensen bestraffen die niet in een hokje passen? Die niet of-of zijn, maar en-en? Die niet willen, kunnen kiezen? Maar alles kunnen en dus niet 1 ding zijn. Die mensen zijn ‘raar’, ‘eng’, ‘ongefocust’. En dus bij voorbaat al fout. Hoe nietsontziend lelijk gebekt mensen af en toe zijn, daar verbaas ik me over.

De telefoon gaat. Onbekend nummer. Ik neem op: ‘Hallo, met Laura.’ Het is dat toffe bedrijf waar ik heb gesolliciteerd, ze zouden nog bellen of ik verder mag. Even galoppeert er een waterbuffel door mijn borstkas. Oef! ‘Ik zou je nog even terug bellen, hè?’ ‘Klopt.’ ‘We hebben besloten om niet met je verder te gaan.’ ‘Oh.’ Als teleurstelling kon druipen, koos hij deze ‘oh’ als druipsteen. Ik weet er nog een jammer uit te persen. ‘Waarom?’ ‘Nou, we denken dat je persoonlijkheid niet past bij het team. Je bent nogal – hoe zal ik het zeggen – aanwezig. En we zijn bang dat je de rest van het team met je enthousiasme ondersneeuwt.’ Het gebeurt niet vaak. Maar nu sta ik met mijn mond vol tanden. Of meer vol modder. De woorden die ik zeg komen er besmeurd uit. ‘Goh, ja, dat snap ik wel. Ik ben ook nogal extravert.’ Het is niet wat ik wil zeggen. ‘Rot toch een eind op met je toffe kutbedrijf! Tss. Persoonlijkheid. Jullie weten niet eens wat dat is. Jullie zijn gewoon bang. Bang dat ik de leiding kom overnemen. Pfft.’ ‘Nou, een fijne dag dan nog.’ Ik hang op. Geen idee wat die waterbuffel heeft geraakt met zijn hoeven. Maar ik heb toch het gevoel dat mijn hart bont en blauw is geslagen.

Solliciteren is bij uitstek proberen jezelf in een hokje te wurmen. Nu ben ik inmiddels een echte ervaringsexpert op dit gebied. Ik ben het type van 12 sollicitaties, 13 afwijzingen. Maar dan gerust keer 10. Sommige afwijzingen zijn op basis van ervaring. ‘Je mist relevante ervaring.’ Daar kan ik nog wel bij. Maar ‘je past niet in het team’? Sorry, maar daar gaat mijn hoofd van steigeren. Mijn opstandige kinderkant komt naar boven. Toen paste ik ook al niet in het hokje. Het hokje van ‘meisje’. Ik speelde het liefst met jongetjes, meisjes vond ik saai. En dan deed ik het liefst wedstrijdjes rennen. Zodat ik kon winnen, want ik was razendsnel. Of knikkeren. En dan winnen. Zodat ik met een hele zware knikkerzak naar huis ging. Maar wel trots. Dat had ik zélf gedaan! Ik heb dus al mijn hele leven een issue met hokjes. Vooral dat ik daar niet in pas, dat anderen (juffen, meesters, ouders, vriendjes en vriendinnetjes) vinden dat ik dan maar moeite moet doen om me aan te passen. Dat ik vervolgens al die moeite neem en bedrogen uit kom. Want ik heb mezelf verraden. Niet trouw geweest aan mijn kracht. Passen in zo’n hokje, dat zal ik nooit kunnen.

Laura Schoenmakers