Jongleren

Jongleren

25-08-2020 Uit Door Laura Schoenmakers

Verschillende petten dragen, meerdere ballen in de lucht houden, multitasken. Het zijn de associaties die het woord jongleren bij mij oproept. Plus, een gevoel van afkeer. Zijn we in de westerse wereld dan zo gebrainwasht door school, opleiding en maatschappij? Want die brainwash zorgt bij mij in elk geval voor een paniekgevoel als ik denk aan een leven waarin ik verschillende werkzaamheden met elkaar afwissel. Terwijl dat verlangen naar veelzijdigheid en afwisseling mij nu juist uniek maakt. Een persoonlijk verslag hoe ik dagelijks worstel met multipotentialite zijn.

Als multipotentialite heb je meerdere passies, interesses en talenten, die vaak heel verschillend zijn. Wil je dus zo veel mogelijk met je talenten doen in je werkende bestaan, dan ben je genoodzaakt om je tijd op te delen tussen je talenten en vaardigheden. Dat kan op vier manieren.

Je hebt bijvoorbeeld een broodbaan, waarmee je je geld verdient en hebt daarnaast tijd genoeg hebt voor je passieprojecten. Dit model noemt Emilie Wapnick in haar boek Hoe Word Je Alles? het Einsteinmodel. Het is vernoemd naar Albert Einstein, omdat hij als patentbeambte werkte en in zijn vrije tijd zijn theorieën ontwikkelde. In de praktijk betekent dit dat je in de avonden en weekenden aan je passie werkt. Helaas is dat voor mij geen doen. Ik heb het geprobeerd, maar het voelde alsof ik een langeafstandsrelatie had met de liefde van mijn leven. Ik miste mijn creatieve projecten gewoon te veel.

Van het smeltkroesmodel kan ik alleen maar dromen. In dit model komen je interesses, talenten en vaardigheden samen in een interdisciplinaire baan. Voorbeelden die Emilie noemt in haar boek zijn architect, wetenschapscommunicator en docent op een vrije school. Voor al mijn interesses werkt dit helaas ook niet.

Het schuinestreepmodel betekent dat je er verschillende banen of eigen bedrijven op na houdt, die nagenoeg niets met elkaar te maken hebben. Dit is mijn model. De slashcarrière.

Het feniksmodel heeft de mooiste naam van alle vier de modellen. Het spreekt gelijk tot de verbeelding. Volg je dit model, dan ben je jarenlang gefocust op één onderwerp, om daarna tot de conclusie te komen dat je toe bent aan een volgend project. Dit gevoel ken ik. Hoe vaak ik niet ‘s ochtends wakker werd met het gevoel dat ik wat anders wilde. Gek genoeg heb ik dat gevoel nooit over mijn relatie, maar wel altijd over mijn werk. Ik kan langere tijd zeer geconcentreerd ergens aan werken, dan het gevoel hebben dat ik genoeg weet en kan, en weer door gaan naar het volgende project. Dit werkte bij al mijn studies zo, bij mijn eerste onderneming en nu bij Content & Stories ook. Ik heb er op een gegeven moment gewoon genoeg van. Heel frustrerend. Alle gangbare oplossingen werken niet. Natuurlijk heb ik die geprobeerd.

Daarom probeer ik de komende jaren verschillende projecten naast elkaar te doen. Ik kan me er dan niet voor 200% instorten, wat voor mijn rust ook beter is. Ik kan namelijk nogal eens manisch in een project duiken en daarna maandenlang moeten bijkomen. Dat is niet echt werkbaar.

Ik heb dus een aantal documenten aangemaakt waarin ik mijn projecten en voortgang bijhoud. Het voelt heel gestructureerd en alsof ik heel goed weet waar ik mee bezig ben. Het bloggen voor Content & Stories doe ik heel gestructureerd, het is allemaal vooraf gepland. Ik heb dagen ingepland om aan mijn twee theaterprojecten te werken en momenten om gewoon wat te freewheelen. Gaandeweg ontdekte ik namelijk dat ik niet gelukkig werd van een volledig volgeplande agenda. Ik had die tijd om te lezen, te lummelen en te grasduinen zonder doel nodig.

Excel is mijn nieuwe vriend. Ik maak er overzichten in van blogposts, social media posts en weet precies wat ik wanneer moet schrijven of maken. Ik voel veel meer rust. Allerhande ideeën houd ik bij in twee opschrijfboekjes en een tekstdocumentje, hieronder een screenshot ervan.

Zoals je ziet is het echt van alles. Van quotes en gedachten uit artikelen tot termen en eigen ideeën. Heb ik een idee voor Content & Stories, dan noteer ik dat in mijn agenda, op een dag twee weken later. Vind ik het dan alsnog een goed idee? En krijg ik er nog steeds energie van? Dan ga ik het idee verder uitwerken. Geen energie? Dan laat ik het idee voor het is en gaat het op de grote-ideeën-stapel. Wie weet kom ik er dan over een paar jaar nog op terug.

Sommige dagen volg ik gewoon mijn gevoel. Wil ik nu een blogpost schrijven? Dan doe ik dat gewoon. Wil ik nu werken aan mijn voorstelling? Dan doe ik dat. Even tekenen tussendoor? Geen probleem.

De volgende stap is om dit vol te houden wanneer ik voor klanten werk. Ik heb op dit moment geen klanten en dus kan ik mijn eigen projecten zo indelen als ik wil. Het is fijn om zonder druk te mogen oefenen. Maar ik ga natuurlijk ook weer voor klanten schrijven. Hoe deel ik dan mijn tijd in? Mental note to self: neem niet te veel hooi op je vork. Je kunt prima meerdere projecten doen, maar niet als je ze allemaal perfect wilt doen. Dat is een compromis waar ik nog mee moet leren leven.

Al doen leert men. Door trial en error kom ik steeds verder. Al struikelend en sprintend. Maar het mooiste is dat ik mij op deze manier het gelukkigst voel. En dat is het allerbelangrijkste.

Foto bovenaan via Unsplash

Laura Schoenmakers