Kunst kijken met afstand

Kunst kijken met afstand

02-06-2020 Uit Door Laura Schoenmakers

1 juni 2020, 12.30 uur. Kris en ik lopen langs paaltjes met afzetkoord Rijksmuseum Twenthe in. We mogen weer! Zo kijken wij kunst met afstand.

Ons bezoek begint thuis al. We moeten een tijdslot doorgeven waarop we het museum in willen. 12.30 – 12.45 uur is nog vrij, die kiezen we. Bij onze reservering geven we aan dat we een Museumkaart hebben.

Een halve week later is het zo ver. De ingang van het Rijksmuseum Twenthe is nu gesplitst in een in- en uitgang. Direct na binnenkomst staat een desinfecteergeldispenser. Eventjes de handen schoonmaken, dan door naar de cirkelvormige balie. Deze staat midden in de hal. De kassamedewerker en wij zijn van elkaar gescheiden door een groot plexiglas scherm. Reserveringen en Museumkaarten worden gescand en dan komt de eerste coronavraag.

‘Heeft u coronagerelateerde klachten?’
‘Nee,’ zeg ik met een grote grijns. ‘Helemaal klachtenvrij.’
‘Ja, sorry hoor, we moeten het aan iedereen vragen.’
‘Geeft niet.’

Dan worden de audiotours schoongemaakt met reinigingsdoekjes en ik lach bemoedigend. Dat wordt verkeerd uitgelegd.

‘Ja, ik vind het ook allemaal… We hebben echt een heel streng protocol. Als we ons daar niet aan houden moeten we weer dicht. En nu zijn er ook nog kinderziektes.’ Ze zucht.

Zo had ik mijn lachje dus niet bedoeld. Ik bedoelde dat we dit soort maatregelen en protocollen nu allemaal hebben en moeten doorstaan. Ik probeer nog een voorbeeld te geven van de dierenarts, waar ze ook zo streng zijn. Komt ook niet aan. Laat maar. Deze dame en ik zullen elkaar nooit begrijpen.

Met onze – hopelijk nu virusvrije – audiotours in de hand lopen we door. We komen voor de expositie Matisse & Picasso, schoonheid van de lijn. Ik houd erg van lijnen in kunst en ben reuze benieuwd.

Het museum heeft een vaste route uitgestippeld. Je volgt de routestickers door de zalen. Aan het begin van iedere zaal hangt een kaartje. Max. 4 personen. Max. 40 personen. Max. 19 personen. Omdat niemand echt controleert en ook niemand anders lijkt te letten op deze bordjes, zien wij het als onze verantwoordelijkheid dat wel te doen. Bij iedere zaal checken we even hoe veel mensen tegelijk in de ruimte mogen en of we nog bij passen.

Afbeelding van een bordje in het Rijksmuseum Twenthe.

Bij de ruimte met landschapskunst is het raak. Zeven mensen lopen er rond, wij zouden nummer acht en negen zijn. Er mogen maximaal zeven mensen tegelijk in de ruimte. Even wachten dus. Jammer genoeg staan we in de zaal met middeleeuwse kunst en die heb ik al zo vaak gezien. Er is dus even niets om je mee te vermaken.

Op een bepaald moment komt een suppoost naast ons staan. We blijven wachten. Dan lopen er twee mensen door. ‘Jee. We mogen naar binnen,’ zeg ik tegen Kris. Naast me hoor ik de suppoost haar lach onderdrukken. Ze zegt niets. Blijkbaar zijn we het ontwend om met andere mensen te praten nu we met anderhalve meter tussen ons moeten leven.

De rest van het museum is een stuk rustiger. We komen nergens veel mensen tegen. Misschien tien in totaal. En de tentoonstelling van Matisse en Picasso? Erg mooi, maar een beetje kort. ‘Oh, dit is het al?’ Een gedachte die altijd een beetje jammer is wanneer je een inspirerende expositie bezoekt. De schoonheid van de lijn smaakte wel naar meer.

Foto bovenaan deze blogpost via Pexels.

Laura Schoenmakers