Laura’s ontdekkingsreis

Laura’s ontdekkingsreis

02-03-2017 Uit Door Laura Schoenmakers
Leestijd: 7 minuten

Blijven zoeken, altijd onzekerheid en nooit een eindpunt bereiken geeft mij persoonlijk heel veel onrust. Een tijd heb ik geprobeerd om die onrust te negeren, weg te stoppen. Of juist te omarmen en heel veel activiteiten te ondernemen. Dat zijn geen constructieve oplossingen, weet ik nu. Als het nodig is om een tijd te zoeken, dan is dat zo en dan kan ik er maar beter vrede mee leren hebben. Het positieve aan dit verhaal is dat de zoektocht voor mij nu meer het karakter van een ontdekkingsreis heeft. En als een vrouwelijke Indiana Jones ben ik die uitdaging aangegaan.

Mezelf herontdekken

Een zoektocht betekent dat je iets zoekt dat je hoopt te vinden. In mijn geval was het ook echt hópen te vinden, want ik wist niet echt waar ik naar op zoek was. Rust? Werk? Een levensinvulling? Om eerlijk te zijn weet ik het nog steeds niet. Dus waarom blijf ik dan zoeken? Als ik niet weet wat ik hoop te vinden? Dit zette me zodanig aan het denken dat ik besloot dat het woord ‘zoektocht’ niet voldeed.

Mijn psychomotorisch therapeut zei het vorig jaar in de zomer eens tegen me: je bent jezelf aan het herontdekken. Dát omschrijft mijn zoeken een stuk beter: ontdekkingsreis. Een ontdekkingsreis naar mezelf, naar mijn echte zelf, die ik al een tijdje uit het oog ben verloren. De Reis naar het Middelpunt van Laura – niet letterlijk natuurlijk, dat is smerig. En wat ik daar precies ga vinden weet ik niet. Dat maakt de ontdekkingsreis extra spannend. Het betekent ook dat ik van de reis zelf meer kan genieten. Want ik weet niet precies wat ik ga vinden, wel dat ik naar het middelpunt van mezelf moet gaan.

Het begin van de reis – mei 2016

Hoewel ik het nog ontken, staat de reis op het punt van beginnen. Ik heb nu al weken pijn door ontzettend overbelaste spieren. Vooral mijn onderarmen en polsen doen zo’n pijn dat ik nauwelijks slaap. Ik baal, ik ben ontzettend boos, maar ook depri. En opgelucht. Nu hoef ik tenminste niet 40 uur per week naar de Hel van het Werk. En dat vind ik fijn, want ik voel me op mijn werk niet op mijn gemak. Ik voel me daar gevangen gezet, er wordt niet naar me geluisterd, ik ben een slaaf van mijn eigen Hoge Eisen geworden. En een IJskonijn op de koop toe. Met alcoholistische neigingen. Wie ben ik in vredesnaam geworden?

Paniek-kolibrie

Een klein kantoor met uitzicht op een parkeerplaats, net als mijn eigen kantoor op het Werk. Alleen zit dit kantoor op de begane grond. Ik zit aan een bureau, tegenover me een vriendelijke man met een laptop. Hij is reïntegratieconsulent, geregeld door de verzekering van mijn Werk. Ik begrijp niet goed waarom ik geen afspraak met een bedrijfsarts heb, want daar heb ik immers om gevraagd. Maar hee, ik maak er toch maar wat van, ik haal er wellicht iets uit. Hij houdt een verhaal over mensen die in een soort achtbaan-slingerroute door het leven gaan, de boodschap is dat niks vastligt. Ik krijg er energie van. We hebben het over mijn droom om iets met theater te doen. Hij zegt dat ik er voor moet gaan. Ik voel de bekende kolibrie van paniek in mijn buik. Hoe dan? Hoe pak ik dat aan? Er komt geen antwoord.

Een duwtje in de rug

Voor de pijn in mijn polsen ga ik elke week naar mijn fysio, die mijn verhalen aanhoort en me aanspoort om psychologische hulp te zoeken. Ze zet voor mij de eerste stap, die ik zelf niet durf te nemen. Zoals Gandalf de dwergen aan Bilbo Baggins voorstelt, zo stelt mijn fysio me voor aan mijn psychomotorisch therapeut en een psycholoog. Ik moet er niets van hebben, ben huiverig. Hoe kunnen zij me nu helpen op mijn reis? De vorige keer dat ik bij een psycholoog zat was het een regelrecht fiasco.

Reisoverleg

Met zijn drieën – de psycholoog, de psychomotorisch therapeut en ik – regelen we een intakegesprek. Zij luisteren, stellen wat vragen en ik praat. Ligt het aan mij of is het bloedheet in dat hok waar we zitten? Op een gegeven moment moet ik stoppen met praten, want de tijd is om. Ik heb het gevoel dat ik nog lang niet alles heb gezegd. Alles voelt even belangrijk, ik voel me overstelpt, uitgewrongen, uitgeput. Als ik naar huis fiets heb ik niet het gevoel dat ik ooit energie heb gehad. Ik wil alleen maar slapen.

Voordat je aan een reis begint moet je dingen regelen. Ik dus ook. Ik praatte vooral veel met onbekenden. Mensen die ik niet vertrouwde, zelfs wantrouwde. Want hadden zij wel het beste met me voor? Hoe kon ik dat zeker weten? Niet. Ik kon het niet weten en weet het nog steeds niet. Maar (tot nu toe) hebben ze niets ondernomen om me ten gronde te richten.

Laboratorium der Emoties

Maar eindelijk, eindelijk kon de reis beginnen. De reis begon in het Laboratorium der Emoties. Ik begon mezelf te ontleden als een kikker op de tafel in het biologiepracticumlokaal. Niet letterlijk, maar emotioneel. Schil na schil, laag na laag – ik pelde ze af, onderzocht ze ijverig en kwam bij weer een volgend laagje. Ik was toen een regelrecht wrak. Er kwam allerlei slechts naar boven – twijfel, depressie, woede, razernij, angsten, woede. Op momenten dat ik ze niet verwachtte. Alleen al naar de supermarkt gaan kostte toen echt veel te veel energie. En al die menselijke emoties had ik al die jaren onderdrukt! Totdat ik veranderde in dat IJskonijn met alcoholistische neigingen. Ik was verbijsterd, boven alles. Ik kende mezelf helemaal niet, terwijl ik altijd anders dacht, alles onder controle had.

Het Oerwoud van Onverwerkte Woede

Vlak na mijn anatomisch onderzoek in het Laboratorium der Emoties werd ik steeds met mijn neus op mijn Onverwerkte Woede gedrukt. Liep ik ergens in het oerwoud, stond daar ineens een ruïne van een tempel van de god van de oorlog. Of ik droomde over moord, brand en aanslagen met mijn ex in een fatalistische bijrol. Of mijn reisgenoten, mijn psychomotorisch therapeut en psycholoog, beweerden dat ik een soort lichtontvlambaar explosief was terwijl ik door het Oerwoud kliefde met mijn trouwe machete-mes. Ik sloeg nietsziend om me heen met dat mes, levensgevaarlijk.

Duidelijker en duidelijker

Waarom was ik boos? Op wie? Die vragen bleven in mijn hoofd spoken. Dankzij het werk wat ik in het Laboratorium der Emoties had gedaan was ik me veel bewuster geworden van wat ik voelde. Daardoor kon ik ook beter mijn boosheid duiden. De redenen erachter werden me steeds duidelijker. Een oefening met mijn psycholoog zorgde ervoor dat de schellen van mijn ogen vielen. Ineens was me veel duidelijk geworden. Ik kon de woede voelen die ik vroeger ook voelde en een kwartje viel.

De Fontein van Helderheid

Na maanden rondgelopen te hebben in het Oerwoud van Onverwerkte Woude kwam er langzaam meer licht tussen de bomen door gekropen. En op een ochtend stonden we aan de rand van het woeste woud. Daar, voor ons, glinsterde de meest machtige, grootste waterval die ik ooit had gezien. De Fontein van Helderheid. Het water kraakhelder, je kon ieder kiezeltje op de bodem van het water zien. Zelfs de kleuren kon je onderscheiden. Aan de rand van het water sloegen we ons kamp op. Elke dag keek ik naar de waterval en voelde me helemaal rustig worden door het geraas, het veranderende licht. En ik liep langs de waterkant om alle kiezels in het heldere water te bekijken. Verder hoefde ik niets. Ik liet mijn gedachten de vrije loop – voelde de schoonheid en de helderheid van de Fontein.

Sprinter, geen duurloper

Er kwam rust. Ik realiseerde me dat ik me een levenstempo had aangemeten dat eigenlijk niet goed bij me paste. Ik probeerde heel hard mee te rennen met de rest, dat altijd vol te houden. Maar ik ben altijd meer een sprinter geweest dan een duurloper. Ik kan heel goed in een korte tijd heel intens rennen – en hard werken – maar houd dat geen jaren vol. Er moet daarna ontspanning komen – tijd om te ervaren, te genieten. Die tijd gunde ik mezelf nooit.

Veelgestelde vragen

Door dat hoge levenstempo en mijn Hoge Eisen werkte ik mezelf over de kop. Niet een keer, nee, inmiddels wel vijf keer. Misschien was ik wel niet zo stressbestending als ik altijd dacht? Misschien was ik wel niet zo goed in multitasken? Als ik mezelf nou leerde om een ding tegelijk te doen in plaats van zes? Waarom maakte ik steeds weer dezelfde fouten en viel ik weer in de put?

Patronen van vroeger

Mijn psycholoog heeft ook niet alle antwoorden, maar ze helpt me wel zicht te krijgen op antwoorden. Patronen uit mijn vroegste jeugd zorgen ervoor dat ik nu niet op een constructieve manier met conflicten kan omgaan en dat ik reageer op stress door me te verstoppen en met oogkleppen op door te rennen. Niet luisteren naar mijn gevoel en intuïtie. Bewustzijn is de eerste stap naar verandering. Langzaam – te langzaam voor mijn gevoel – verandert mijn gedrag. Ik voel wat ik voel en die gevoelens worden steeds sterker.

Een nieuwe ontdekkingsreis

Nu slaap ik normaal, kom goed tot rust, kan ontspannen met een lekker boek of op de crosstrainer. Hoef niet altijd aan mijn Hoge Eisen te voldoen. Er is steeds minder pijn, maar ik moet echt oppassen met overbelasting. Ik wil niet meer alles tegelijk doen. Ik wil kiezen. Ik kies voor een ontdekkingsreis naar een nieuwe invulling van mijn carrière, want communicatie en marketing past niet bij me. Ik heb het geprobeerd, maar dat was het niet. De kans voor een baan in een cultuursector kwam een paar keer voorbij, ik solliciteerde, maar werd niet aangenomen. Soms moet je opgeven, maar heb je niet gefaald. Je kiest een andere route, want er ligt een omgevallen boom op het pad. Je draait je om – tijd om te reflecteren, na te denken – en kiest een andere weg. Je bent wijzer geworden en kunt weer ietsje beter een richting aan je leven geven.

carrièrevragen en mijn antwoord

User experience design, interaction design, user research: dat is het antwoord op mijn carrièrevragen van nu. Ik ga mijn ontdekkingsreis naar mezelf voortzetten en voorzichtige stapjes op de arbeidsmarkt zetten. Zonder mezelf over de kop te werken dit keer. Met de herinnering van mijn ontdekkingsreis naar het Middelpunt van Laura – tot nu toe – vers in mijn geheugen.

Update! JUni 2017

Mijn zoektocht is niet ten einde. Het is niet verkeerd om te zoeken, maar je moet op een gegeven moment iets kiezen. Ik koos design toen ik over mijn reis schreef. Dat bleek niet de juiste keuze te zijn. Hoe ik dat weet? Ik was constant moe en mijn energie verdween langzaam uit mijn lijf. Het werd bevestigd door een recruiter: “Ik weet eigenlijk wel zeker dat je dit niet het liefste doet. Dat je dit niet wil.” Au.

Teruggeworpen naar 2011, toen me dit ook verteld is bij sollicitatiegesprekken. Pijnlijke herinneringen aan een pijnlijke afwijzing. Maar hoe ga ik dan doen wat ik het liefste doe? Werken is niet alles wat me gelukkig maakt. Er is meer. Veel meer. Dus ga ik verder op zoek.

Laura Schoenmakers