Leeslog #7

Leeslog #7

03-06-2020 Uit Door Laura Schoenmakers

Dankzij Hemelvaart en Pinksteren had ik een productieve leesperiode. Ik las maar liefst vier boeken uit. In deze blogpost lees je een update met een paar reviews.

Cappuccino in het Midden-Oosten

Cappuccino in het Midden-Oosten is een reisverslag van Anika Redhed. Ze reisde door Iran, Dubai en Oman. Natuurlijk moest ik dit boek lezen, omdat ze naar Oman reisde. Zelf ben ik er afgelopen winter geweest en ik was benieuwd wat zij van mijn jeugdland zou vinden.

Omslag van het boek Cappuccino in het Midden-Oosten van Anika Redhed.

Het boek begint met de reis door Iran. Dat land staat ook nog op mijn lijstje om ooit te bezoeken. De geschiedenis, de architectuur en de cultuur. Het lijkt me allemaal even wonderlijk. Redhed is zelf ook een wonderlijke reiziger. Haar obsessie met cappuccino en het feit dat ze een moeilijke eter is maken haar verslagen lastig te lezen voor mij, omdat deze levenshouding mijlenver afstaat van die van mezelf.

Ik ben het soort reiziger dat het liefst eet waar de locals eten – hoewel ik daar in het Midden-Oosten wat voorzichtiger in ben, vanwege het feit dat ik jong ben én vrouw. Het is altijd even aftasten hoe een cultuur omgaat met jonge vrouwen. Waar Nederlanders mij vaak al ‘erg direct’ vinden, vinden Arabieren me dus zeer waarschijnlijk ‘erg expressief’. Ik wil niet in de problemen raken, dus kies ik in het begin liever voor de iets minder live like a local variant.

Redhed schrijft daarnaast dat de Iraanse mensen zo vriendelijk zijn en in haar herinneringen aan het land staan de mensen bovenaan. Voor iemand die zo onder de indruk is van de mensen, vind ik echter dat ze bar weinig mensen echt beschrijft. Hoe zien ze eruit? Hoe zijn ze gekleed? Zijn ze groot, klein, dik, dun? Dat soort details maken een reisverslag concreet te maken en helpen de lezer bij het vormen van een beeld. Een aantal mensen passeren zeker de revue, zoals de man die free friendly talks uitdeelt. De Iraniërs zijn voor mij in dit reisverslag in elk geval niet gaan leven.

Oman was voor Redhed een teleurstelling en Dubai was daarentegen een verrassing. Ze schrijft dat ze fan is geworden van Dubai. Ik vind Dubai juist protserig, te glamourous en onecht. Een beeld dat medereizigers met me delen. Dubai is een metropool die totaal niet te vergelijken is met bijvoorbeeld Parijs en Londen, waar menselijkheid meer lijkt te regeren.

Maar Oman dus. Redhed heeft geen goede herinneringen aan deze reis. Sowieso had ze griep tijdens haar trip, dus ik neem haar mening met een klein korreltje zout. Ze vond het land saai. Maar ze heeft dan ook het National Museum of Oman niet bezocht. Zonde. Want in dit strakke, moderne en gastvrije museum leer je alles over de historie van dit boeiende land. Je leert waarom Omani zo vriendelijk zijn tegen reizigers en buitenlanders, zo anders dan veel andere Arabische landen in het Midden-Oosten. Redhed zegt dat ze alleen onvriendelijke Omani is tegengekomen en vriendelijke Indiërs. Mijn ervaring is compleet het tegenovergestelde. Omani zijn ontzettend aardige mensen, de expat-Indiërs en Pakistani not so much.

Maar hee, smaken verschillen en als iedereen zo verliefd is op Oman als ik, werd het er veel te druk. Alsnog leuk om in dit boek te lezen wat Redhed ervan vond.

Roman: Zout door Marc Reugebrink

Soms lees je een boek waarbij je mening halverwege ineens omslaat. Dat was voor mij zo toen ik Zout van Marc Reugebrink las. Het is een vrij dun boekje dat gaat over de ontdekking van het zout in het oosten van Nederland. Eerst dacht ik dat Reugebrink uit het oosten weg kwam. Maar blijkbaar is het een Belg. Hij liet zich tijdens een bezoek aan het zoutmuseum in Delden inspireren tot deze roman. Het leest een beetje als een sprookje met absurdistische trekjes.

Omslag van het boek Zout door Marc Reugebrink.

Het eerste deel van het boek vroeg ik me geregeld af waar het verhaal heen zou gaan. Er waren inmiddels aardig wat personages geïntroduceerd, maar nog altijd leek de plot niet zo op gang te komen. Zodra Baron van Rüdersdorf Helmstadt obsessief gaat zoeken naar zoet water in zijn woonplaats Lende wordt duidelijk dat het verhaal nooit realistisch bedoeld is.

Het landgoed van de baron zit op een gegeven moment onder de kuilen. Onderin elk gat staat een laagje zout water. Er wordt een Duitse firma aangeschreven om een waterboorput aan te leggen en vanaf dat moment wordt het verhaal steeds vreemder. Toen ik eenmaal los liet dat Zout een realistisch verhaal was, kon ik meer van genieten. Uiteindelijk oordeel: ik heb het met plezier gelezen.

Roman: Liefde als het erop aankomt door Daniela Krien

Dit is een pareltje. Ik heb oprecht genoten van Liefde als het erop aankomt. Het is geschreven door Daniela Krien, die in Leipzig woont. Het is de stad waar deze roman zich afspeelt. Liefde is het centrale thema, de personages zijn vijf vrouwen die met elkaar verbonden zijn door vriendschap of familiebanden.

Omslag van het boek Liefde als het erop aankomst van Daniela Krien.

Het eerste verhaal is geschreven vanuit het perspectief van Paula. Ze wordt verliefd, trouwt en krijgt twee dochters met Ludger. Hun leven samen verloopt niet zoals ze hadden verwacht. Dat geldt ook voor Judith, de beste vriendin van Paula. Ze is arts en lijkt ogenschijnlijk haar leven uitstekend onder controle te hebben. Alleen verlangt ze wel naar de nabijheid van een man. Brida daarentegen heeft met haar ex-man, hun twee kinderen en zijn nieuwe vrouw een samenlevingsconstructie bedacht die het beste zou zijn voor het kroost. Maar of ze daar zelf gelukkig van wordt? De laatste twee vrouwen in Liefde als het erop aankomt zijn Malika en Jorinde, twee zussen. Malika is de ex van de ex-man van Brida. Snap je het nog? Hun verlangens en verwachtingen zijn ook totaal anders dan wat ze op hun bordje gekregen hebben. De verhalen van de laatste twee dames zijn overigens het meest gekleurd door het DDR-verleden. Leipzig ligt immers in het voormalige Oost-Duitsland.

Wat ik zo goed vind aan dit boek, is dat de vijf verhalen zich afspelen in hetzelfde universum. De vrouwen leven allemaal op hetzelfde moment in Leipzig. Je zou het bijna als een ode aan de stad kunnen lezen. De thematiek is tot in de puntjes doorgevoerd. De liefde voor hun mannen, en soms dezelfde man, verbindt deze vijf vrouwen. Ieder verhaal heeft een iets andere toon. Hierdoor krijg je het idee dat je vijf verschillende verhalen leest. Je leert de vijf vrouwen zo ook een stuk beter kennen.

Goed uitgangspunt, goed doordacht en goed uitgevoerd. Wat wil je als lezer nog meer?

Leon & Juliette

Het boekenweekgeschenk van 2020 werd geschreven door Annejet van der Zijl. Vanwege de coronavirusmaatregelen heb ik het nooit als treinkaartje gebruikt, het is dus vooral een boek. En wat voor boek.

De meeste boekenweekgeschenken zijn niemendalletjes. Ze zijn niet goed geschreven, een slap aftreksel van het kwaliteitsoeuvre van een auteur. Zo niet Leon & Juliette. Dit is een uitstekende kennismaking met het werk van Annejet van der Zijl. Ik ben in elk geval zo nieuwsgierig geworden dat ik nog meer boeken van haar ga lezen.

Leon & Juliette vertelt het waargebeurde verhaal van Leon Herckenrath, een Nederlander die in 1818 naar Charleston in Amerika vertrok. Daar werd hij verliefd op het meisje Juliette. Alleen was Juliette een slaaf in het huis waar hij woonde. Tot zover niet een heel uniek verhaal, want relaties tussen blanken en zwarte slaven waren schijnbaar heel normaal in die tijd. Het boek van Van der Zijl is trouwens non-fictie, ze baseert alles op waargebeurde feiten en doet altijd grondig onderzoek in archieven. Ik schrok vooral – weer – van alle wreedheden, onmenselijke wreedheden, die slaven werden aangedaan. Het is geen bezit. Het zijn mensen. Afschuwelijk wat daar gebeurde.

Uniek aan dit verhaal is dat Leon Juliette en al hun kinderen stiekem naar Nederland weet te smokkelen. Iets wat niet vaak gebeurde in die tijd. De Nederlanders waren vooral nieuwsgierig naar Juliettes donkere huid, ze had dus alle ruimte om zich te ontwikkelen tot de Charleston-dame die ze altijd wilde zijn.

Ondanks dat Leon & Juliette non-fictie is, is het ontzettend levendig geschreven. Je leeft mee met Leon en zijn gezin, zijn avonturen en wacht op het moment dat het misgaat. Deze relatie was namelijk vragen om problemen in Charleston, in South Carolina. Toch gebeurt dat niet. Van der Zijl pakt de spanningsboog goed aan, door te werken met flashbacks en ons details te geven van de omgeving en van bepaalde situaties. Ze beschrijft en passant de spanningen die leidden tot de Amerikaanse burgeroorlog, maar op deze manier wordt geschiedenis nooit saai.

Leon & Juliette was het boekenweekgeschenk van 2020. Het is niet los te koop, hoewel veel bibliotheken het in bezit hebben en het misschien bij tweedehandsboekwinkels te koop is.

Shh, reading in progress

Keep calm and read books

Natuurlijk ben ik as we speak verschillende boeken aan het lezen. Dit lees ik op dit moment:

Van Haruki Murakami lees ik 1q84, het derde boek alweer. Deze trilogie gaat over een wereld die naast de wereld van 1984 bestaat. Zoals Murakami betaamt is het vaag, fantasierijk en meeslepend. Just my cup of tea.

Af en toe lees ik een stuk uit Perplexicon, het abc van de nonsens. Het gaat over absurdisme, over nonsens-humor en woordhumor. Als ik het lees, word ik helemaal ontspannen. 🙂

Een Ja-en levenshouding is volgens Berthold Gunster op veel momenten een stuk prettiger voor jezelf dan een Ja-maar levenshouding. Voor de een is het glas halfvol, voor de ander halfleeg. Hoe je vaker kunt accepteren wat je krijgt in dit leven leer ik in het boek Ja-maar wat als alles lukt?

Laura Schoenmakers