Categorie├źn
Theater

Recensie Lost Tango

Zaterdag 5 oktober 2019 | Orkater, Via Berlin, Ragazze Quartet | Wilminktheater Enschede

Ja! Orkater! Ik wil! Naar zo veel mogelijk van jullie voorstellingen. Ik houd van Orkaters stijl. Al vanaf het moment dat ik Lutine zag op Oerol 2016. Hoewel het niet altijd lukt, probeer ik zo veel mogelijk producties van Orkater te zien. Gelukkig brachten ze hun hit van Oerol dit jaar ook naar de grote theaters. Als de Trepani geen kapotte boegschroef had gehad, dan had ik ze misschien ook wel op Oerol gezien. Grmbl.

Maar dat is een verhaal voor een andere keer. Lost Tango vertelt over drie zussen en hun vader, die tangospeler is op een cruiseschip. Het is wel vergane glorie, want er lijken maar weinig opvarenden te zijn. Zus nummer een – Clara, een rol van Meral Polat – heeft een stem als een klok, maar kiest niet voor zichzelf. Ze kiest om voor haar zieke vader te zorgen. Zus nummer twee – Anna, een rol van Dagmar Slagmolen – heeft het helemaal gemaakt in de wereld. Bij Anna komt geen zweet uit haar pori├źn, maar succes. De derde zus is Blanca (gespeeld door Rosa Arnold), die blijkbaar een beetje koekoek is. Ze speelt alleen maar viool, tot op het irritante af.

Het verhaal van Lost Tango begint zodra Anna na vele jaren weer een hooggehakte voet aan boord van de Esperanza zet. Zij heeft een dubbele agenda en wil het schip verkopen. Clara verzet zich, want waar moet ze dan met haar oude vader naar toe? Papa Tango zwaaide ooit de scepter over de Esperanza, maar speelt tegenwoordig alleen nog maar tango’s op zijn bandoneon. Deze rol werd trouwens subliem vertolkt door Carel Kraayenhof. De tango weerklinkt in het conflict tussen de zussen en hun vader, in hun dromen, teleurstellingen en pijn. Het is een subtiel uitgevoerde dans tussen bewuste keuzes en met alle winden meewaaien. En soms wordt de keuze ineens voor je gemaakt…

Lost Tango vond ik een prachtige voorstelling. Het decor met zijn tientallen witte stoelen, de muziek van het strijkkwartet, de piano en de bandoneon, de stemmen, de geluidseffecten (klotsend water tegen de boeg van het schip), de tekst, de abstracte dans. Dit is precies mijn soort voorstelling. De emotie lag voelbaar op het toneel door deze samenklank van disciplines. Een herkenbaar verhaal voor wie familie heeft en altijd het beste met hen voor heeft. Schurend waar verlangens botsen en hartverwarmend wanneer er wordt getroost. Wat een pareltje.

Foto door Marko Zirdum via Pexels.

Laura Schoenmakers

Door Laura Schoenmakers

Laura Schoenmakers is gefascineerd door verhalen. Op deze site schrijft ze blogs, essays, columns en recenseert ze boeken en theatervoorstellingen. Als online copywriter werkt ze voor haar freelance onderneming Content & Stories. Ook adviseert ze over online content, websites en storytelling voor ondernemers. Daarnaast volgt ze een opleiding tot theaterregisseur. In haar vrije tijd doet ze aan acteren, zingen, lezen, sporten en wandelen in de natuur.