Review Sisi Boy – Steef de Jong

Review Sisi Boy – Steef de Jong

20-02-2020 Uit Door Laura Schoenmakers

Soms heb je van die makers, artiesten of kunstenaars die je jarenlang blijft volgen. Ze vinden zichzelf opnieuw uit en groeien met je mee. Zo iemand is Steef de Jong. De eerste keer dat ik een van zijn voorstellingen zag is inmiddels alweer zes jaar geleden. Hij inspireerde me toen zo dat ik het licht zag: ‘Ook ik kan theater maken.’

In 2014 werkte ik als receptionist bij het leukste culturele centrum van Oost-Nederland: Concordia. Daar zorgde ik ervoor dat filmfans de mooiste arthouse-films ontdekten en dat de tofste theatervoorstellingen enthousiast publiek zouden krijgen. Je kunt ook zeggen: ik verkocht film- en theaterkaartjes. Maar dat klinkt niet zo romantisch.

Het allerleukste van mijn werk vond ik dat ik direct op de hoogte was van de stralendste juweeltjes. Zo zat ik in 2014 in de zaal bij Ludwig, een theatervoorstelling van Groots en Meeslepend, alias Steef de Jong. Wat een gave voorstelling was dat!

Kartonnen decors, operette-muziek en humor. Dat zijn de belangrijkste ingrediënten van de voorstellingen van Steef de Jong. Van grote stukken karton maakt hij decors. Hij knipt, plakt en beschildert alles zelf. Het resultaat is een soort pop-up decor dat de verbeelding prikkelt. Ook zijn kostuums maakt hij vaak zelf en hij speelt zelf (meestal) alle rollen. Het was zo verfrissend en zo creatief dat ik in een klap verliefd werd op zijn voorstellingen.

Op 14 februari 2020 zat ik opnieuw bij Theater Concordia in de zaal. Dit keer zag ik de voorstelling SISI BOY van Steef de Jong. Hij staat nu samen met zijn grote inspiratie keizerin Elisabeth op het toneel.

In de openingsscène zien we Steef schilderen. Hij schildert een berglandschap met kasteel, op karton dat vernuftig is opgehangen aan draadstalen hekken op wielen. Dat hij niet echt schildert is duidelijk. Af en toe klapt hij het karton om zodat we weer een nieuw stukje van het schilderij te zien krijgen. Het is grappig en het werkt. Wat wil je nog meer?

Steef neemt ons vervolgens mee in zijn verhaal. Vanaf het begin weet ik niet goed of ik nu naar zijn verhaal luister of naar dat van Sisi. Er lijkt namelijk bizar veel overlap te zitten tussen hun jeugd. Als Steef op een gegeven moment komt met een anekdote over een kunstproject dat hij ooit maakte op de Rietveld Academie, bevind ik me weer in de huidige tijd. Om vervolgens weer in Wenen te belanden bij het verhaal van Sisi.

Als ik het zo opschrijf, lijkt het heel verwarrend en onduidelijk wanneer de wisselingen plaatsvinden. Tijdens de voorstelling is dat juist helemaal niet zo. Er komt snel genoeg een moment dat je denkt: aha, ik luister nu dus naar Sisi. Of juist naar Steef.

De persoonlijke noot maakt SISI BOY speciaal. Steef duikt helemaal in zijn fascinatie voor Sisi en laat zien hoe het hem als mens heeft gevormd. Sisi en hij zijn verbonden in hun anders zijn. Jezelf zijn, ondanks dat je niet past bij de wereld om je heen, lijkt de boodschap te zijn. We leven natuurlijk in een tijd waarin eigenheid en authenticiteit steeds belangrijker worden. Het is een boodschap die zeker aansluit bij het grote publiek.

Van de overeenkomsten komen we rond driekwart van de voorstelling uit op de verschillen. Zo ontdekken we: Sisi verlangde naar de zee, Steef verlangt juist naar de bergen. Een poëtische metafoor van een adelaar en een meeuw wordt aangevuld met een schildering van een ondergaande zon. De lijnen worden aangevuld middels videotechnieken. Steef hoeft alleen het penseel op het karton te zetten en de illusie is compleet. Op de voorgrond zien we een kronkelende lijn als berg, op de achtergrond de golven van de zee.

Met het beeld van de ondergaande zon op mijn netvlies zit ik bijna een week later nog altijd een van de liedjes uit de voorstelling te neuriën. ‘Ik ben een Sisi Boy, ik ben een Sisi Boy.’ Want net als Sisi en Steef ben ook ik anders. Durf jezelf te laten zien. Het is een boodschap waar ik me altijd in kan vinden.

Psst, wil je deze voorstelling met eigen ogen zien? (Ik zou het doen!) SISI BOY staat nog tot en met mei 2020 in de Nederlandse theaters. Check de speellijst hier, op de website van Groots en Meeslepend

Foto: Dank aan Dan Meyers via Unsplash

Laura Schoenmakers