Rust

Rust

05-06-2020 Uit Door Laura Schoenmakers

Ik voel me schuldig. Afgelopen maandag was de volgende stap in de coronamaatregelversoepelroute en ik had heimwee. Naar de tijd dat we verplicht thuis moesten blijven en mijn agenda ineens akelig leeg werd. Ik had het nooit verwacht, maar die gedwongen rust was eigenlijk wel heel erg fijn.

Begin maart stond mijn agenda vol. Vol met repetities voor de musicalgroep waar ik lid van was, toneelrepetities voor mijn opleiding, theatervoorstellingen die ik wilde zien, concerten die ik wilde beluisteren en afspraken met vrienden en familie. In één klap viel het allemaal weg. Ik vond het afschuwelijk, vreselijk, onoverkomelijk. Op het moment dat iets je ontzegd wordt, wil je het allemaal nóg liever dan eerst.

Na de eerste paniek volgde een tijd van rust, reflectie, introspectie, routine. Ik ging terug naar de basis en concludeerde dat ik mijn gezondheid en lichaam had verwaarloosd. Een volle agenda is fijn, maar ik had nauwelijks tijd voor mezelf. Zeg maar gerust ‘geen tijd’.

Misschien deed ik voor corona te weinig dingen waar ik gelukkig van werd. Schrijven, wat tekenen, sporten, trainen, werken aan mijn eigen bedrijf. Creëren. Ik was misschien wel te veel bezig met mijlpalen halen en doelen bereiken. Hoe vaak ik mij sinds 15 maart 2020 niet heb verbaasd over de kwetsbaarheid van de levens die we voor onszelf hadden opgebouwd. Schraap je het vernislaagje weg, haal je het glazuur van de taart, dan blijft alleen de kern over.

Je kent het wel: het glazuur en de slagroom bovenop zijn het lekkerst. Het binnenste van de taart is droog, hard, veel te machtig of misselijkmakend zoet. Zo is het met ons mensen ook. Geen wonder dat we aan de oppervlakte zo graag doen alsof we glimmend glanzend geglazuurd zijn. Wie wil er nu niet uit zien als de perfect geglazuurde verjaardagstaart?

Afgelopen maandag gingen dus musea, bioscopen en theaters open. Restaurants, terrassen, OV. En ik heb – pats-boem! – het gevoel dat ik weer van alles mis als ik thuis zit te schrijven. Zijn er tentoonstellingen die ik móet bezoeken? Het schijnt heel rustig te zijn in het Van Goghmuseum nu. Maar een museum bezoeken is een dagje uit en geen ‘goede reden’ om naar Amsterdam te treinen. En die ene film werd me onlangs nog aangeraden, die moet ik ook nog zien. Ineens moet ik weer van alles. Langzaam druppelt mijn agenda vol. Vol met moetjes.

Wat genoot ik van de rust! Dat je niks hoeft omdat er simpelweg niets kan. Omdat alles dicht was. Nu het nieuwe normaal vastere vormen aanneemt, verlang ik steeds heviger terug naar het oude normaal.

Toen je weinig mensen tegen kwam op straat. Toen je in de supermarkt gewoon je kont kon keren. Toen anderhalve meter afstand houden een peuleschil was. Toen je naar de lucht kon kijken zonder vliegtuigstrepen te zien. Toen je ineens het asfalt van de snelweg kon zien in plaats van rijendik glimmend blik. Toen je via de online bibliotheek e-books moest lenen omdat de gewone bieb dicht was. Toen je elkaar weer eens echt in de ogen kon kijken.

Misschien is het nog niets eens zo’n gek idee om de lockdown erin te houden. Gewoon, voor jezelf. Dat je in een paar maanden tijd alleen voor het hoogstnoodzakelijke je huis verlaat – boodschappen, hardlopen, hond uitlaten. Dat soort dingen. Ik zou het, en dat zeg ik als extravert, nog niet eens zo erg vinden. Ik pleit voor meer rust en focus in onze levens.

Zo houden we tóch nog iets goeds over aan deze eerste coronagolf.

Foto bovenaan blogpost via Pexels.

Laura Schoenmakers