Categorieën
Columns Schrijver

Smerige tactieken voor een opgeruimd aanrecht

Thuis kunnen we niets van eten of etensresten op het aanrecht laten staan. Anders wordt het onder je neus vandaan gestolen. Onhandig? Ach, alles went. Je moet er wél even aan denken.

De redenen dat we alles direct op moeten ruimen heten Cosmo en Sesam en het zijn de jongste huisdieren in ons samengesteld roedel. Deze twee heren zijn Europese kortharen en broers. Ze zullen er alles aan doen om aan eten te komen, ook als het eten is dat ze eigenlijk niet mogen hebben zoals walnootschillen of fruit. Hierin gebruiken ze af en toe best smerige tactieken.

Op het moment dat je je omdraait om een lepel uit de bestekla te pakken zitten ze al op het aanrecht. Vooral Cosmo maakt zich schuldig aan vliegensvlug vingerwerk. Hij zou het goed doen als zakkenroller. Sesam is meer van het harde werk, hij gooit als een tank zijn gewicht in de strijd om te krijgen wat hij wil. Terwijl je dan bezig bent om Cosmo uit je bakje yoghurt te plukken zit Sesam er aan de andere kant met zijn neus in. Uiteindelijk gooi je in uiterste wanhoop de katten met je rechterhand de bijkeuken maar in terwijl je in je linkerhand je ontbijt probeert te balanceren. Als ik mijzelf van een afstandje zie balanceren denk ik: Hee, goed materiaal voor een komische act.

Je kunt dus niets – nee, niets – op het aanrecht laten staan. Dus zetten we alles vaak even in de ijskast, die een dubbelrol heeft als Katvrije Sluiszone. Mijn GFT-afval stop ik vaak in een stukje keukenrol en dat leg ik tijdelijk even in de ijskast om het later weg te gooien. Tot er na een paar dagen een soort minibiotoop ontstaat van perenklokhuizen op een bedje van walnootschillen. Ik ben namelijk ook maar een mens en vergeet waar ik mijn troep laat slingeren (mijn persoonlijke blinde vlek). Verder is het nadeel van deze constructie dat je elke dag de ijskast schoon moet maken, want hij zit vol umamikruimels.

De ijskast als ongediertevrije zone brengt me terug naar mijn jeugd. Toen bewaarden we ook alles in de ijskast. Niet omdat we jonge katten in huis hadden, maar omdat we in het buitenland woonden. In Brunei. Het tropische regenwoud en dito weer bracht ook allerlei soorten ongedierte met zich mee. De ergsten waren de mieren, die kropen overal in, onder en tussen. Oók als je dacht dat de pot pindakaas goed dichtzat. Ze wisten altijd een gaatje te vinden. Dus stonden suiker, hagelslag, pindakaas, hazelnootspread, stroop, in de ijskast. Bijkomend voordeel was dat de katten er ook niet bij konden. En koude nutella op je brood is best lekker.

Toch zie ik wel een groot voordeel aan de ontwikkeling van niks op je aanrecht kunnen laten staan. Het is een stuk opgeruimder (hoera!). Pannen en snijplanken zetten we na het koken eventjes in de vaatwasser om het na het eten direct af te wassen en op te ruimen. Kost nauwelijks moeite en tijd op die manier. Als je nergens iets laat slingeren heb je ook weer een opgeruimd gevoel in je hoofd, ook weer een voordeel.

Ben je de troep op je aanrecht ook zo zat? Neem een paar jonge katten en je hebt gegarandeerd een opgeruimd aanrecht!

Laura Schoenmakers

Door Laura Schoenmakers

Laura Schoenmakers is gefascineerd door verhalen. Op deze site schrijft ze blogs, essays, columns en recenseert boeken en theatervoorstellingen. Als online copywriter werkt ze voor haar freelance onderneming Content & Stories. Ook adviseert ze over online content, websites en storytelling voor ondernemers. Daarnaast volgt ze een opleiding tot theaterregisseur. In haar vrije tijd doet ze aan acteren, zingen, lezen, sporten en wandelen in de natuur.