Thuisw- en toen een achtbaan

Thuisw- en toen een achtbaan

19-03-2020 Uit Door Laura Schoenmakers

Hallo Coronavirus! Daar wilde ik dit berichtje vorige week mee beginnen. Manlief zat tegenover mij en het thuiswerken voelde nog een beetje nieuw en onwennig. Direct daarna werd ik ziek en kwamen we terecht in een surrealistische achtbaan.

Gelukkig was ik niet heel ernstig ziek. Dank voor je bezorgdheid. Koorts, hoofdpijn en keelpijn. Ik was er zelfs gewoon mee naar de sportschool gegaan. De link met Corona was snel gelegd. Ik had contact gehad met een positief geteste persoon van wie ik dat op dat moment nog niet wist. En dan kan het snel gaan. Terwijl ik zelf nog volop bezig ben met beter worden, niet zieker worden en mijn ouders tien keer per dag gerust stellen via WhatsApp, verandert de wereld om me heen in rap tempo. Heel rap.

Vrijdag dacht ik nog: ‘Oh, de medicijnen voor Arwen, die haal ik maandag wel.’ en ‘Wc-papier. Dat moet voor volgende week ergens een keer op het boodschappenlijstje.’ De maandag erop mailde ik de dierenarts met de vraag of ze de pilletjes voor poes konden bezorgen en fietste ik twee uur lang door Enschede op zoek naar een pakje toiletpapier.

Watskeburt?! Corona gebeurde. Vrijdag leek het leven nog betrekkelijk normaal, zondag werd Nederland voor een groot deel op slot gezet. Precies op de dag dat ik me weer een stuk minder ziek voelde. Zul je altijd zien. Wat zeg je Alanis? Isn’t it ironic, don’t you think? Zeker. En vooral ook erg balen. We kwamen terecht in een surrealistische wereld.

Ik vond het eerst allemaal nog wel oké, want ik ging er vanuit dat mijn werk voor TUI gewoon door zou gaan. Natuurlijk had ik gezien dat reizen werd afgeraden, dat luchtruim na luchtruim gesloten werd en dat zelfs de KLM zijn vluchten cancelde. Plus: ik had dat hele virus al gehad en leefde nog. Wat kon mij nog stoppen? Corona dus.

Aan het einde van de middag op maandag ontving ik een mail van TUI. ‘Je hoeft niet meer te werken.’ Dat was de boodschap. Het was niet meer toegestaan om teksten te claimen, te schrijven en in te leveren. Wacht, wacht, stop.

Dit gaat me te snel. Veel te snel. Ontslaan jullie me nu?!

Nog even los van het feit dat dit het allereerste ontslag in mijn leven is, verdwijnt hiermee dus ook mijn broodwinning. Mijn slag-om-de-arm. Mijn paar honderd euro extra waar ik de ziektekostenverzekering, dierenartsbezoeken, benzine en abonnementen van betaalde.

Dit is serieus niet oké.

Geschokt, vernederd, gekwetst en verdrietig staarde ik naar de mail. Op de achtergrond ging mijn reptielenbrein in overdrive. Crisis! Mayday! SOS! We moeten nú een oplossing verzinnen. Freeze! Fight! Flight!

Een paar flinke ademteugen later kon ik weer nadenken. Gelukkig is het niet mijn enige inkomen. Ik heb nog wat klussen lopen als zzp’er en wat opdrachten in de pijplijn zitten.

Maar ik bleek niet de enige. Trainers, theatermakers, muzikanten, restauranteigenaren… allemaal zagen ze hun opdrachten en hun inkomsten verdampen als sneeuw voor de zon. Dat is serieus niet oké.

Hallo Corona dus. Ik hoop dat we snel kunnen zeggen Doei Corona! Maar ik vrees het ergste. Deze maatregelen zijn het topje van de ijsberg. Ondanks dat blijf ik mijn optimistische zelf. Ik strijd volop tegen de negatieve gevolgen van het coronavirus. Dat betekent andere ondernemers steunen waar mogelijk en geloven dat we deze crisis met zijn allen het hoofd kunnen bieden.

Ik trek mijn anti-virus harnas aan en ga vol in de aanval. Deze gevolgen zijn serieus niet oké.

Laten we er met zijn allen voor zorgen dat de creatieve sector blijft draaien, want zonder dat wordt de wereld wel heel erg bar en saai.

Foto Nadine Shaabana via Unsplash

Laura Schoenmakers