Categorieën
Columns Schrijver

Twee gezichten

‘Jij?! Jij kunt met al je energie en enthousiasme toch niet hoogsensitief zijn? Nee joh!’ Dit heeft iemand ooit eens tegen mij gezegd. Zoals bijna alles dat tegen me gezegd wordt, trok ik me dit persoonlijk aan. Oké, dan niet. Maar er bleef iets knagen. Want die lijst met eigenschappen die ze me liet zien, sloeg ook wel heel erg op mij. Hoe zat het dan? Toen ontdekte ik de andere kant van hoogsensitiviteit. Ik wist namelijk niet dat je én hoogsensitief én extravert én temperamentvol én sensatiebelust kunt zijn. Nu ik dat weet, vallen ineens alle puzzelstukjes op hun plek.

Mijn hele leven worstel ik al. Thuis was ik een energieke stuiterbal. Onvermoeibaar sprintte ik van de ene activiteit naar de andere. Knutselen, spelen met mama, spelen met m’n broer, computerspelletje doen, puzzelen, tekenen, spelen met m’n Little Ponies, een Disney-film kijken…

Op school was ik juist een stil, verlegen muisje. Klasgenoten vonden me wel aardig, maar ik ontweek ze liever. Zo’n klas vol kindertjes was gewoon echt te veel van het goede. Behalve als ik goed in mijn vel zat. Dan domineerde ik de poppenhoek met mijn zelf verzonnen verhalen en personages. Om vervolgens weer compleet in te storten zodat ik me niet meer kon concentreren op de schrijfles. Dan werkte ik slordig en wilde ik het liefst even wat anders doen.

Al die feedback staat ook in mijn schoolrapporten. Laura komt nu wat meer uit haar schulp. Laura is een verlegen meisje dat erg onzeker is. Laura heeft veel vriendjes in de klas. Ze neemt vaak dingen mee om te laten zien en daarover te vertellen. Laura bekijkt het allemaal liever van een afstandje. Ze helpt vaak andere kinderen met hun werkjes. Net of het over twee heel verschillende kinderen gaat! Ik heb me er jarenlang het hoofd over gebroken. Wie ben ik? De stuiterbal? Of de verlegen muis?

Anno 2018 ben ik 33 en worstel ik nog steeds met deze vraag. Al weet ik nu meer. Want ik ben die stuiterbal, maar ook die verlegen muis. Ik laad op tussen andere mensen, in de buitenlucht, winkelend in de stad, in het theater, op een festival. En als ik weer energie heb, stort ik me het liefst weer op nieuwe projecten. Met veel mensen. Ik sta het liefst in het middelpunt van de belangstelling en experimenteer met alles. Ik leer door trial-and-error. Laat me maar gewoon uitproberen, dan merk ik vanzelf wel wanneer het niet lukt.

Aan de andere kant voelen al die energiegevers vaak als te veel. Licht doet dan pijn aan m’n ogen, laat staan dat ik zin heb om op een festival rond te lopen. Al het geluid is te hard. Te veel. Het scherm van m’n smartphone heb ik op het allerdonkerst staan, anders doet het pijn in mijn hoofd. Ik moet niet denken aan social media. Want dan krijg ik acuut hartkloppingen. En al die mensen met wie ik afspraken heb gepland – nee, ik trek dit echt niet. Ik zeg alles af.

Voorheen dacht ik in zo’n vermoeide periode vaak dat ik depressief of burned-out was. In een paar gevallen was dat ook wel zo. Maar ik was meestal over- of onderprikkeld. Alles voelde als te veel. Anderen hadden de regie over mijn leven. Niet ikzelf. Ik was moe. Op. Totdat ik een periode vrijaf nam en kon opladen. Met een boek in de tuin. Of lekker wat aanrommelen in huis. Daarna voelde ik me 100% beter. En stortte me weer op een nieuw project. Tot ik daar weer te moe van werd en opnieuw een tijdlang moest opladen.

Dit patroon herhaalde zich de afgelopen jaren regelmatig. Nu ik zie wat er steeds gebeurde, kan ik ervan leren. Ik heb zowel extraverte momenten nodig als lange periodes waarin ik alleen ben. En veel slaap.

Onlangs verscheen er een artikel in de Volkskrant over hoogsensitiviteit. De conclusie: het bestaat. Er stonden twee ervaringsverhalen bij, waar ik me deels in herkende. Want niemand heeft het ooit over extraversie en hoogsensitiviteit. Het zijn bijna allemaal introverten. En dat ben ik echt niet. Dus wat ben ik dan wel? Ik ging op zoek.

Een fijn artikel ontdekte ik op hoogsensitief.nl. Ergens onderaan staat een korte alinea. En die gaat helemaal over mij. Uit een onderzoek onder 720 hoogsensitieve kinderen blijkt 4% zoals ik te zijn. Dat zijn dus slechts 28 kinderen. Als 15% van 17 miljoen Nederlanders hoogsensitief is en daar weer 4% van, dan zijn er in totaal maar 102.000 Nederlanders die ook zo zijn als ik. Niet gek dat we elkaar dan niet snel tegen het lijf lopen.

Volgens het artikel ben ik extravert, sensatiezoeker, strong-willed en hoogsensitief. Dat houdt in dat ik gericht ben op sociale prikkels en nieuwe uitdagingen en een duidelijk idee heb hoe ik die wil beleven en me niet makkelijk laat ompraten. Regelmatig ben ik sterk overprikkeld, maar zodra het weer iets beter gaat, stort ik me meteen weer overal in. Yup. Dat is mijn worsteling in een notendop.

Nu ik dit weet, vallen er wel veel puzzelstukjes op hun plek. Als het soms net is of ik twee mensen in één ben: dat is op een bepaalde manier ook zo. Zowel een Laura die domineert als een Laura die van een afstandje bekijkt. Ik heb twee gezichten. Het ligt compleet aan de situatie en de mensen. En aan mijn eigen energieniveau.

Deze mooie eigenschappen wil ik samenvoegen in een balans, zonder mezelf te vervelen met routine. Een deel van mijn tijd kan ik besteden aan extraverte activiteiten en prikkels. Daar krijg ik ook de meeste energie van. Mijn regisseuropleiding bij Huis van Puck en zelfstandig ondernemerschap staan aan deze kant van de balans.

Aan de andere kant moet ik ook leren stil te staan en rustblokken in te bouwen. Deze zet ik nu al fysiek in mijn agenda bijvoorbeeld. En ook probeer ik niet te veel uren achter elkaar te schrijven. Ik merk dat dat al snel te veel is. Aan deze kant van de balans staan hardlopen, opruimen, lezen of gewoon even lekker niks.

Hoewel het pas november is, heb ik dus al een goed voornemen voor 2019. Ik wil mijn leven zo inrichten dat zowel mijn extraverte gezicht de ruimte krijgt en genoeg prikkels ontvangt om verveling te voorkomen. Daarnaast moet ik letten op overprikkeling. Als dat betekent dat ik af en toe een dagje vrij moet nemen, dan is dat maar zo. Ik weet nu al: 2019 wordt een jaar vol uitdaging.

Foto door The Lazy Artist via Pexels.com

Laura Schoenmakers

Door Laura Schoenmakers

Laura Schoenmakers is gefascineerd door verhalen. Op deze site schrijft ze blogs, essays, columns en recenseert ze boeken en theatervoorstellingen. Als online copywriter werkt ze voor haar freelance onderneming Content & Stories. Ook adviseert ze over online content, websites en storytelling voor ondernemers. Daarnaast volgt ze een opleiding tot theaterregisseur. In haar vrije tijd doet ze aan acteren, zingen, lezen, sporten en wandelen in de natuur.