Categorieƫn
Columns Schrijver Theatermaker

Verbeeldingskracht

In onze wereld wordt veel voor ons bedacht. Films zijn van trailer tot aftiteling ingevuld, emoties in liedjes worden duizendmaal herhaald en schrijvers kauwen ons precies voor hoe we het verhaal moeten interpreteren. Maar gelukkig is daar het theater! De plek waar verbeelding regeert. Mits je je eigen verbeeldingskracht weet aan te spreken…

Voor het eerst sinds mijn kindertijd ga ik naar een jeugdvoorstelling. Het is gebaseerd op een kinderboek. Nee hoor, daar schaam ik me niet voor. Jeugdtheater is namelijk een van de leukste vormen van theater. Eenvoudig en recht door zee. Maar hoe houd je het leuk voor kinderen en hun ouders? Een interessante vraag, inclusief spanningsveld. De voorstelling die ik op zondagmiddag zag loste dat briljant op.

Jeugdtheater staat synoniem voor publieksinteractie. De kids in de zaal moeten meedoen. En hun ouders het liefst ook. Dus begint de voorstelling met een lezing over de liedjes en welke handelingen wij daarbij moeten uitvoeren. In het begin is iedereen nog enthousiast aan het meezingen en handgebaren aan het maken, tegen het einde van de riedel is de aandacht wat verslapt. We gaan het wel zien, dacht ik toen.

De eerste speler verschijnt in het strakke, minimalistische decor. Gebruikt zichzelf als klankkast en begint ritmisch te zingen. Hij heeft direct de aandacht van de zaal. Heel knap hoe hij dat voor elkaar krijgt. Ook de rest van de spelers zijn fenomenale zangers. En dan niet omdat ze zo goed kinderliedjes kunnen zingen, maar vooral omdat ze profs zijn. Alles is a capella, met hier en daar minimale muzikale ondersteuning. Ik ben onder de indruk. Dat dit jeugdtheater is!

Niet alleen de muziek is minimaal. Ook het decor. We zien geen landschappen, maar een wit-zwart gestreept doek. Grote grashalmen worden gecreƫerd met dubbelgevouwen groen plastic, een rivier wordt met behulp van licht tot leven geroepen. De verbeelding doet de rest. Behalve bij een paar heel hardnekkige kindertjes.

Op de rij voor me zit namelijk een hoogblond jongetje dat steeds vraagt: “Is dit een film?” De eerste keer moet ik erom glimlachen, maar de tweede keer zie ik toch een lichte teleurstelling op het gezichtje. Na de derde keer mompelt hij dat het toch wel een slechte film is. En hij had zich nog zo verheugd op de hond, die gewoon een man bleek te zijn. Niet eens in een hondenpak met hondenschmink, maar gewoon een man. Die een beetje deed of ‘ie een hond was. Nep zeg.

Verbeelding is hard werken. En iedereen die gewend is dat alles hem voorgekauwd wordt zal niet genieten van zo’n mooie voorstelling als dit. Maar juist voor het jongetje uit de vorige alinea zeg ik: jeugdtheater moet altijd blijven bestaan! Juist om zijn fantasie te prikkelen, om out-of-the-box te leren denken. Misschien wordt hij dan wel een visionair. De volgende Steve Jobs! Je weet het niet. Tot het zover is wens ik hem veel plezier bij alle theatervoorstellingen waar hij in zijn leven nog heen gaat.

Laura Schoenmakers

Door Laura Schoenmakers

Laura Schoenmakers is gefascineerd door verhalen. Op deze site schrijft ze blogs, essays, columns en recenseert boeken en theatervoorstellingen. Als online copywriter werkt ze voor haar freelance onderneming Content & Stories. Ook adviseert ze over online content, websites en storytelling voor ondernemers. Daarnaast volgt ze een opleiding tot theaterregisseur. In haar vrije tijd doet ze aan acteren, zingen, lezen, sporten en wandelen in de natuur.