Categorieën
Columns Reizen Schrijver

Verrezen Atlantis – Avontuur op Madeira

We komen het dorpje Caniço binnen via, jawel, een rotonde. Ze zijn dol op rotondes op Madeira. Een kronkelige haarspeldbochtvolle weg voert ons naar beneden. Bij iedere bocht komen we weer een klein beetje dichter bij de Atlantische oceaan.

De afslag naar het restaurant missen we uiteraard dus rijd ik noodgedwongen verder het dorpje in. Toch ben ik hoopvol: het stikt van de rotondes, we kunnen dadelijk vast keren. Bovenop een heuvel aangekomen lijkt er toch geen rotonde te zijn. Er rijden een aantal auto’s voor me uit naar beneden, dus ik besluit mijn schapenmodus aan te zetten en achter ze aan te rijden. De eindbestemming komt er niet mee dichterbij, maar mijn hart springt op als ik een grote parkeerplaats zie. “Zullen we hem hier maar neerzetten? Dan lopen we de rest. Caniço is hier vast niet zo heel groot.”

Verloren Atlantis

Een paar minuten later lopen we de steile heuvel op. Het stikt hier van de restaurantjes, zoals overal op Madeira. Bij ieder etablissement staan een of twee obers om hongerige toeristen naar binnen te lokken. Hun gesmeek is aan mij niet besteed want ik heb een andere bestemming: Restaurant Atlantis. Daar hebben ze, zoals de naam doet vermoeden, vis én een geweldig uitzicht als bonus. Het restaurant is tegen de klif aangebouwd alsof het uit de zee is verrezen. Het doet zijn naam dus eer aan. Aldus onze Lonely Planet-gids. Zo’n restaurant spreekt tot de verbeelding, dus gingen we op weg naar Caniço.

Volgens de plattegrond moet het restaurant dus vlak bij de zee liggen enom daar te komen zouden we ergens linksaf moeten slaan. De eerstvolgende straat naar links slaan we in, dat schept hoop voor het vinden van het restaurant. IJdele hoop, zo blijkt. Nergens staat bordjes met aanwijzingen. Wel passeren we een hotel met daarnaast een paadje dat naar de zee leidt.

Na een tijdje door de straat te hebben gelopen besluiten we om bij het hotel het paadje in te slaan.Dat leidt ons naar een bar bovenop de klif en een werkelijk fenomenaal uitzicht over de zee. Onderaan de klif ligt een zwembad. Naast de bar is tegen de klif een liftschacht gebouwd die ons naar het zwembad en de duikschool brengt. Maar Restaurant Atlantis kunnen we niet vinden. De lift inlopen is het laatste wat we doen (natuurlijk!) en we ontdekken dat de lift ons ook naar het restaurant zal brengen. Briljant! We stappen in de lift die ons rammelend naar het diner voert.

zonsondergang met duits mysterie

Inmiddels loopt het al tegen zonsondergang en ik heb tijdens deze vakantie nog geen enkele keer een mooie Atlantische zonsondergang kunnen fotograferen. Op onze laatste avond hoop ik toch meer geluk te hebben.

Foto zonsondergang op Madeira

Het is niet helemaal wat ik in mijn hoofd had bij een mooie Atlantische zonsondergang, maar ik ben toch wel tevreden met het eindresultaat (de kleuren, wauw!).

We kwamen hier natuurlijk niet alleen voor een mooie zonsondergang, maar vooral voor het diner. Op het moment dat we het restaurant binnenlopen is het nog erg rustig. Tegelijk met ons zoekt nog een ander stel een tafeltje uit. De gastvrouw is vriendelijk, hoewel ze ons in het Duits aanspreekt. Zo Duits zien we er toch niet uit?

niet alles op een rijtje

Onze bestelling is weer eens eensgezind. Tweemaal espada met passievruchtensaus en banaan. Espada is een streekgerecht van Madeira en we zijn allebei wel heel nieuwsgierig hoe dat smaakt. De gastvrouw neemt ook de bestellingen op en ons hoofdgerecht wordt heel erg snel gebracht. Vanaf dat moment gaat het alleen nog maar bergafwaarts met de bediening. De gastvrouw bedient in haar eentje het hele restaurant en dat zijn aardig wat tafeltjes. Rond een uur of zeven komen er zoveel nieuwe eters aan dat ze het overzicht compleet kwijtraakt. Er worden twee extra dames ingezet om te helpen, maar het overzicht is voorgoed verloren.

Foto Espada op Madeira

Het hoofdgerecht hebben we inmiddels achter de kiezen en we zijn met vakantie, dus we wachten wel tot de dessertkaart een keer langskomt. Helaas gaat er bij onze Duitse buren meer mis. Hun bestelling komt niet tegelijk. In eerste instantie denk ik nog dat hij een voorgerecht heeft besteld en zij niet, maar het blijkt algauw dat haar bestelling helemaal niet gemaakt is! Ik heb wel met het stel te doen, ook al zijn ze bejaard en Duits. Ze hebben zich hun etentje vast ook anders voorgesteld. Als de dame eindelijk haar hoofdgerecht op heeft, duurt het nog heel lang voordat hun rekening eindelijk wordt gebracht. Met een geïrriteerde houding vertrekken ze uiteindelijk. Ik kan me niet helemaal aan het gevoel onttrekken dat ze de zaken bij Atlantis niet allemaal op een rijtje hebben. Wat een zooitje!

Het mysterie opgelost

Het mysterie van de Duitssprekende gastvrouw wordt tijdens het eten toch nog opgelost. Restaurant Atlantis hoort bij het hotelresort bovenop de klif dat een Duitse eigenaar heeft. Ah, dat verklaart ook alle vakantiehuisjes met Duitse namen hier in het dorp!

Na een niet heel memorabel toetje (want wat had ik ook alweer besteld?) verlaten we Atlantis en Caniço via de haarspeldbochten met een dubbel gevoel. Het eten was lekker, maar wat hebben we lang in dit restaurant gezeten! Ach, ze zullen het wel onverwacht heel erg druk hebben gekregen. Ik geef ze maar het voordeel van mijn twijfel.

Laura Schoenmakers

Door Laura Schoenmakers

Laura Schoenmakers is gefascineerd door verhalen. Op deze site schrijft ze blogs, essays, columns en recenseert ze boeken en theatervoorstellingen. Als online copywriter werkt ze voor haar freelance onderneming Content & Stories. Ook adviseert ze over online content, websites en storytelling voor ondernemers. Daarnaast volgt ze een opleiding tot theaterregisseur. In haar vrije tijd doet ze aan acteren, zingen, lezen, sporten en wandelen in de natuur.