Categorieën
Columns Schrijver

Vogeltje

Eindelijk is het dan schitterend lenteweer. Zon, blauwe lucht, fijne temperatuur. Het kan niet op in Nederland. Maar lente heeft twee kanten: een lichte en een duistere. Want waar leven is, moet ook dood zijn. De natuur maakt de balans op. En dat is niet altijd even leuk om aan te zien.

Pinksterzondag 2018 begon met stralend weer. Een lekker lentezonnetje, de korenbloemblauwe lucht een voorbode van de zomer. Perfect wandelweer. Nu moeten we sowieso elke ochtend wandelen, vanwege de hond. Maar als het dan perfect wandelweer is voelt het toch minder als verplichting. Dus daar gingen we. De hond werd ingesnoerd en de jassen aangetrokken, want hoewel het zomers lijkt, is het dat bij lange na nog niet.

Nu heeft onze hond een paar favoriete plekken om zijn behoefte te doen. Meestal ergens tussen bladeren, onder de struiken of in de goot. Serieus. Onze viervoeter poept het liefst in de goot. Hij zou model kunnen staan voor de rest van de hondengemeenschap. Vervolgens begint ‘ie echter al hurkend een rondje om je heen te schuifelen, waardoor er een sliert stront over de stoep komt te liggen. Afijn, zeer begrijpelijk waarom mensen middels domesticatie de baasjes van honden werden en niet andersom.

Met een boterhamzakje om mijn hand schep ik snel de drolletjes op. Knoopje erin, hoppa. Gelukkig is de dichtstbijzijnde prullenbak aan de overkant van het kruispunt. Het is zo’n geval met een klepje en een handvat. Als ik het opendoe probeer ik nooit te veel na te denken over de shithanden die er verder zeker aan hebben gezeten. Maar vandaag word ik direct na het opendoen des klepjes afgeleid. Er ligt een mottig wit bontje in de vuilnisbak. Binnen een fractie zie ik dat een deel van de haren samengeklonterd zijn met bloed. En op het moment dat ik mijn poepzakje met een boog in de bak mik, zie ik ook nog twee vogelpoten. Iemand heeft een dode vogel in de prullenbak gemikt Wat een macaber idee!

Direct moet ik denken aan gisterochtend. Ik zit aan de eettafel de krant te lezen als mijn zwart-witte kater Cosmo de tuin in komt springen. In zijn bek bungelt een vogeltje. Heldhaftig als ik ben sprint ik gelijk de achterdeur uit om hem het vogeltje te ontfutselen. Een musje. Achterin de tuin krijg ik hem te pakken. Terwijl ik Cosmo tegen de grond druk, realiseer ik me hoe idioot dit eruit moet zien. Volwassen vrouw duwt kater tegen de grond om musje te ontvreemden. Ondertussen bromt Cosmo als een heuse sabeltandtijger. Geen idee of die konden brommen, maar het klinkt absoluut dreigend en vervaarlijk. En hoe harder ik probeer het vogeltje uit zijn bek te grijpen, des te meer Cosmo’s kaken als een bankschroef op elkaar klemmen. Uiteindelijk heb ik geen keus: ik moet hem laten gaan.

Met een gefrustreerd gevoel kijk ik hem na terwijl hij naar de achterdeur galoppeert. Ik hoop dat het niet zo’n bloedbad wordt en dat ik straks weer mussenveertjes uit mijn hosta’s moet plukken. Met een spijtig gevoel bedenk ik dat de lente twee kanten heeft. Enerzijds het heerlijke nieuwe, jonge leven: babyvogels die uit hun ei kruipen en om het hardst om aandacht van hun ouders twitteren. Aan de andere kant: survival of the fittest. Krijg je niet genoeg eten, dan ben je niet sterk genoeg om de klauwen van mijn katten te ontvluchten. Die ondanks domesticatie tóch hun instinct blijven volgen. Je kunt de kat wel uit de natuur halen, maar de natuur niet uit de kat. Dus ik zal toch maar moeten wennen aan die dooie vogels overal. Al went de dood nooit, hoe klein ze ook is.

Laura Schoenmakers

Door Laura Schoenmakers

Laura Schoenmakers is gefascineerd door verhalen. Op deze site schrijft ze blogs, essays, columns en recenseert boeken en theatervoorstellingen. Als online copywriter werkt ze voor haar freelance onderneming Content & Stories. Ook adviseert ze over online content, websites en storytelling voor ondernemers. Daarnaast volgt ze een opleiding tot theaterregisseur. In haar vrije tijd doet ze aan acteren, zingen, lezen, sporten en wandelen in de natuur.