Categorieën
Columns Schrijver

Waardering

Waardering heeft twee kanten. Je hunkert ernaar, maar tegelijk heeft het een smerige bijsmaak. Want je wilt niet te boek staan als die sneue figuur die altijd maar om bevestiging vraagt. Geloof me, dat gevoel kennen we allemaal. Net als met veel verslavingen maak je je moeilijk los van waardering. Toch loont het om je hunkering eens opzij te zetten. Want wat je ervoor terug krijgt is verbluffend!

Jarenlang zocht ik hem. De grote W. En zijn broer E. Waardering en erkenning. Ik verwachtte dat mensen tegen me zouden zeggen dat ik ergens zo ontzettend goed in was, dat ik er echt mijn werk van moest maken. Ik verlangde dit van mijn ouders, baas, familie, vrienden en partner. Tot ik bij een therapeut terechtkwam die me erop wees dat ik steeds zocht naar waardering. ‘Je hebt daar gewoon veel behoefte aan.’ Ik kan me het gevoel van afschuw nog precies herinneren. Ik, veel behoefte aan waardering? Echt niet!

Natuurlijk had ze gelijk. Therapeuten hebben heel vaak gelijk. Tandenknarsend vaak. Ik wilde het liefst dat ze tegen me zou zeggen: ‘Goh, Laura, jij bent hier zo goed in. Waarom maak je daar je werk niet van?’ En dat hier kon dan op van alles slaan. Maar ze deed het niet. Terecht. Want ik moest zelf ontdekken waar ik energie van kreeg, waar ik gelukkig van werd. En niet een keuze maken waar ik anderen gelukkig mee zou maken. People-pleasen is mijn valkuil, eentje die ik deel met veel andere mensen.

De behoefte naar waardering is heel natuurlijk, ontdekte ik. We zijn sociale wezens en willen graag van anderen horen of we op het juiste pad wandelen. Te horen krijgen dat je het goed doet, is namelijk zo veel leuker dan kritiek krijgen. Dus we schakelen collectief de bewijsdrang in, leggen de lat zo hoog mogelijk en zijn alert op elk signaaltje van de grote Waardering.

Dat heeft een keerzijde. Constant op zoek zijn naar waardering is doodvermoeiend. Je bent alleen maar met de buitenwereld bezig en niet met jezelf. Gelukkig ondervond ik aan den lijve wat er gebeurt als je de bewijsdrang loslaat. Er komt rust. Ik hoef niet precies te doen wat al mijn ex-collega’s doen. Ik hoef geen 40-urige kantoorbaan als dat mij niet gelukkig maakt. Terwijl ik afstand nam van mijn bewijsdrang, verminderde ook mijn perfectionisme. Een interessant bijverschijnsel. Natuurlijk is dat direct gekoppeld aan het hoog leggen van de lat.

Ik koos voor mezelf. Ik koos ervoor om mijn artistieke dromen te gaan ontwikkelen. Dus ik schreef me in voor een part-time opleiding Theaterregisseur. En sinds ik met de lessen begonnen ben, en het vertel aan iedereen die het horen wil, krijg ik ineens de waardering waar ik altijd al naar zocht. Zo’n 10 mensen hebben – los van elkaar – tegen me gezegd: ‘Dat past echt bij je! Dat zie ik jou zó doen!’

Een bizar besef daalt neer. Ik moest mijn bewijsdrang laten varen om voor mezelf te kunnen kiezen. Daarmee moest ik ook de behoefte aan waardering loslaten. Het kan me niet schelen wat de wereld denkt. Dit is wat ik wil. Dit ga ik doen. En als feedback voor mijn beslissing krijg ik nu ineens waardering terug. Een waardevolle levensles.

Foto: Tirachard Kumtanom via Pexels.com

Laura Schoenmakers

Door Laura Schoenmakers

Laura Schoenmakers is gefascineerd door verhalen. Op deze site schrijft ze blogs, essays, columns en recenseert boeken en theatervoorstellingen. Als online copywriter werkt ze voor haar freelance onderneming Content & Stories. Ook adviseert ze over online content, websites en storytelling voor ondernemers. Daarnaast volgt ze een opleiding tot theaterregisseur. In haar vrije tijd doet ze aan acteren, zingen, lezen, sporten en wandelen in de natuur.