Wind

Wind

09-02-2020 Uit Door Laura Schoenmakers

Wat houd ik toch van wind! Het is februari en het waait. Dit is heerlijk weer voor een wandeling. Ik trek mijn schoenen aan en laat me meevoeren door de wind. Benieuwd wat er op mijn pad komt…

Boven mijn hoofd ritselen de droge bladeren aan de bomen. De wind duwt tegen m’n rug aan. Ineens wil ik rennen. Ik spoor Indy aan en even later rennen we samen over het zebrapad naar de overkant. Een giechel ontsnapt me. Even voel ik me weer kind in de wind. Op de stoep spreid ik m’n armen en voel hoe de wind me omver probeert te duwen. Ik doe m’n ogen dicht. Dit is heerlijk, dit is vrijheid.

Even verderop stoppen we om de kunstwerken van Excalibur Pretending te bekijken. Het zijn een soort raamwerken op metershoge blauwe palen die draaien, piepen en kraken in de wind. De kleinste draait steeds een halve ronde, voordat hij met een klunk weer door de wind de andere kant op wordt geduwd. Fascinerend.

Dan lopen we samen over een groot open stuk gras met een paadje er doorheen. De wind blaast Indy’s linkeroor omhoog en hij moet moeite doen om zich staande te houden in de wind. Ik zet een sprintje in en speels rent Indy mee, hij pakt de riem in zijn bek. We spelen tikkertje en wie er als eerste bij het bankje is. Indy wint.

De harde wind heeft gezorgd voor een ware takkenregen. In een impuls pak ik er een op en gooi hem weg. Indy rent er als een dolle achteraan. Bij elke keer dat ik de stok weggooi, wordt hij energieker en fanatieker. Vol enthousiasme knaagt hij op de stok en daagt me uit om hem af te pakken.

Boven ons joelt de wind en dansen de takken aan de bomen. Speels komt er een eikenblad langs dwarrelen. Ik geniet. Van de natuurkracht, van ons samenspel en van deze zeldzame oase van rust midden in de stad.

Laura Schoenmakers