Zoektocht

Zoektocht

13-02-2020 Uit Door Laura Schoenmakers

Bloggen is soms zó leuk. Dan lees ik stukken van mezelf van een paar jaar terug en denk ik: ‘Oh, dacht ik er toen zo over? Echt? Maakte ik mezelf dat wijs? Ik kende mezelf eigenlijk echt nog niet zo goed toen…’ Lees ik over een paar jaar dit stukje, dan vind ik waarschijnlijk hetzelfde. Persoonlijke ontwikkeling, het houdt je bezig.

De inspiratie voor dit stukje kwam omdat ik door mijn artikelen heen scrolde. Zo kwam ik Passie vinden in je werk tegen. Ik schreef het in de zomer van 2015, want ik was op dat moment heel hard aan het zoeken naar een baan. Dat betekende dus ook dat ik mezelf goed moest kennen. Ik las verschillende nieuwsbrieven en blogs van loopbaancoaches, deed persoonlijkheidstesten en toetste al mijn gedachten, acties en ideeën aan die opgedane zelfkennis. Klinkt dat vermoeiend? Dat was het ook wel.

Ik wist niet wie ik was, wat ik wilde, wat mijn krachten en talenten waren. Het was vooral veel. Heel veel. Het duizelde me. Mijn brein lost graag problemen op en zag dit als een puzzel. Ik was er vooral mee bezig hoe ik moest komen waar ik wilde zijn, want ik was er helemaal nog niet. Die kloof overbruggen, hoe pakte ik dat aan? Ik verzon verschillende oplossingen, zoals je terug kunt lezen in dat artikel over passie. Een parttime baan met daarnaast genoeg tijd voor al mijn hobby’s en passies. Inmiddels is het 2020, ben ik vijf jaar verder gegroeid, heb ik dingen gedaan die ik toen nooit had gedaan en heb ik de puzzel niet zo opgelost als ik dacht dat ik zou doen.

Mijn huidige standpunt is dat ik een mulitpotentialite ben, iemand die veel verschillende dingen tof vindt en ook goed kan. Aan dat laatste twijfel ik trouwens wel constant. Ik ben mijn eigen strengste criticus en ben steeds doodsbang dat ik door de mand zal vallen. Het imposter syndrome heet dat. Over het zijn van multipotentialite schreef ik trouwens dit blog.

Als je veel verschillende dingen tof vindt, van alles goed kan, je snel nieuwe materie eigen maakt en van dat alles ook nog eens in een flow raakt, wat voor baan past daar dan bij?

In de afgelopen jaren leek het soms wel of ik in mijn eentje het werk van vier verschillende medewerkers kon doen. Ik verzon mijn eigen werkprocessen en pakte projecten op geheel eigen wijze aan. Daarbij gebruikte ik allerlei eigenschappen die passen bij administratief medewerkers, wetenschappers, grafisch vormgevers, schrijvers, journalisten, kunstenaars, trainers, adviseurs, managers en vast nog wel meer. Ik pas dus wat dat betreft niet echt in een hokje.

Ik combineer skills met elkaar tot ik het doel bereik dat ik voor ogen heb. Ik vraag mezelf: wat heb ik nodig om dat doel te bereiken? Vervolgens sprokkel ik alle vaardigheden en kennis bij elkaar om daar te komen. Daar komt bij dat ik een brede interesse heb, waardoor ik bij allerlei organisaties terecht zou kunnen, van hi-tech tot erfgoed en van consultancybureau tot webbouwer.

Hierdoor heeft mijn c.v. een soort boomstructuur. Laura is het hart van alles, maar alle activiteiten breiden zich als wortels uit in alle windrichtingen. Het is niet zo dat ik jarenlang heb zitten niksen. Maar ik heb op een andere manier geïnvesteerd in mezelf dan gangbaar is voor iemand van mijn leeftijd. En blijkbaar kan de huidige arbeidsmarkt daar niet zo veel mee. Recruiters twijfelen aan mijn motivatie. Ze twijfelen aan mijn persoonlijkheid (‘te eigenwijs’, ‘te aanwezig’, ‘te weinig focus’). Ze vullen van te voren in dat ik me zal gaan vervelen. Waarschijnlijk hadden ze gelijk. Maar het steekt toch. Jarenlang heb ik me zorgen gemaakt over mezelf.

Kan ik dan niet eens een simpel broodbaantje scoren? Zelfs bij een callcenter wilden ze me niet hebben omdat ik a) te hoog opgeleid was en b) te weinig commercieel dacht. Ik heb in talloze sollicitatieprocedures gezeten en steeds bot gevangen. Best stressvol.

Dus dat idee van werken voor geld en dan je passies in je vrije tijd beoefenen zoals ik mezelf adviseerde, heeft helaas niks opgeleverd. Maar ik schreef al dat ik de puzzel nu anders heb opgelost. Dit is de oplossing die nu voor mij werkt. Misschien is dat over een paar jaar weer anders.

Dit is mijn oplossing. Ik heb zo veel autonomie, me-time en specifieke prikkels nodig dat ik het best voor mezelf kan werken. Daarmee deel ik mijn eigen tijd in.

Ideaal, want op sommige momenten wil ik creëren, op andere momenten adviseren en op weer een ander moment nieuwe kennis opdoen.

Het ‘hoe’ van mijn werkzame leven is daarmee al een stuk duidelijker. Het ‘wat’ is nog niet helemaal ingevuld. Schrijven is fijn, daar ben ik goed in. Theater maken is ook fijn. En dan moet er nog iets bij… Komende tijd ga ik uitzoeken wat dat dan is.

Over een paar jaar lees ik dit stukje en denk: ‘Pfff. Wat dacht ik toen wel niet te weten? Inmiddels heb ik weer een heel andere oplossing voor de puzzel bedacht!’ En zo blijf je lekker bezig.

Foto Paul Green via Unsplash

Laura Schoenmakers